Senden Kalan

Senden kalan

dinle;

ölmüş çiçekler bırakıyorum avucuna

kor  olup  düşerken yokluğunun  içine

nefesini soluğundan alacak

vaveyla çalarken sessizliğim

denizin dalgalarına sarılacak sensizliğim

köpüklerinde ıslanacak aldanmışlığı sevgimin

şimdi;

kalemime doldurdum tüm mermileri

hedefte senin cinayete münhasır resmin

her  sıktığım:  nefretim!

hep beynimde urlanan iyileşmeyen bu yara

tek ismin kaldı ,

bir de düş kırığı türkülü sevdam

ve onun ele avuca sığmayan anıları

sürgüne yolladığım senden kalan…

işte ;

gecenin zifirinde bir ışık belirdi avludan

işe yaramaz bir hayal geçti az önce

gözlerinden akıyordu

asit yağmuru karasındaydı damlalar

benliğim bu kargaşanın ortasında ağlamaklıydı

benim yüreğimdi bu kadar hafife alınan
ezilirdin sevgimin ağırlığından bir duysan

harabe hayallerim kaldı bana

senden kalan…

oysa ;

yorgun kelimelerin bağrına sardım seni

taşıdım sırtımda kırılsa da ayaklar

sarstın tüm benliğimi ağulu gözlerinle

boğulduğum cümlelerimde düğümlendin kaldın,

alamadığım nefes te donmuştu son hatıran

bu  noksan sevdanın ortasında

bir garip ben kaldı 

senden kalan...

adem efiloğlu