Ne Ettin Fikret Abi

 

Bir  vakit  demiş idim, siz hepiniz ben de tek,

Kalemim ki  ok ve yay, hedefimi vurmuşum.

Âdemin ustalığı, su götürmez bir gerçek,

Binlerce şiirimi, her yana savurmuşum.

 

Mehmetlere  öteden, sevgi saygı duyarım,

Özeldir biliyorsun, nerde görsem sayarım,

Ama  bazen acımam, bozulursa ayarım,

Göğsüme  vurmuş kurşun, yıkılmamış durmuşum.

 

Hey gibi Fikret Abi, daha dün emeklerdin,

Ben yazayım dedikçe, hiç durmadan teklerdin,

Çalış yorul çabala, durmaz şiir eklerdin,

Arada eleştirdim, belki seni kırmışım.

 

Hakkını vermeliyim, boynuz kulağı geçti,

Ozanlıkta demlendi, şiirden şerbet içti,

Aralarda takıldı, sözde herkesi biçti,

Yine bağrımı açıp, yarasını sarmışım.

 

Kocaeli İzmit’te, görüşmek nasip oldu,

Nerelerden kalkarak,  gelip de beni buldu,

Netice de insandık, o da Allah’a kuldu,

O güzel yüreğini, ta o zaman görmüşüm.

 

Farkındaysan takılmam, yazıp çizdiklerine,

Gülüp gülüp geçerim, sözle dizdiklerine,

Benzetme sakın beni, sözle ezdiklerine,

Sözlerim kurşun gibi, şakağından vurmuşum.

 

Arada Sami hoca, fırça atmış bizlere,

Ah neleri sakladık, bu bitmeyen tezlere,

Her yanın kırık dökük,  şifa yağsın sizlere,

Ben zaten yüreğimi, diyar diyar sürmüşüm.

 

Eğer ki korksa idim, biner miydim trene,

Tam gazla gidiyorum, basmıyorum frene,

Açılsın kulakların, dokunurum sirene,

Şiirin her türünü, birbirine karmışım.

 

El yumruğu bilmeyen, yenilmem sanır imiş,

Baktım da hemencecik, hazıra konur imiş,

Nicesi bendenizi, şiirle tanır imiş,

Yıktığım pehlivanı, un gibi kavurmuşum.

 

Kadrajım referansım, nice katkıyla dolu,

Dört diyarı dolaştım ve bildim nice kulu,

Belki biraz deliyim ve belki biraz veli,

Anladım şiirlerde, benzersizce hürmüşüm.

 

Baktım  ki hocasına, beğendim der gülersin,

Kalemimin gücünden, söyle neler dilersin,

Beni çektin meydana, avucunu yalarsın,

Hele nice şairi,  çemberimde dermişim.

 

Mesele şiir ise, fark etmez gündüz gece,

Bazen serbest yazarız, bazen de işte hece,

Burada ki sözlerim, sakın gitmesin güce,

Tanıdığın bildiğin, nicesinden ermişim.

 

Bendeniz hava atmaz, haykırır  gerekleri,

Hem de hizaya dizer, bıkmadan göcekleri,

Üzemez kimse beni, anla bu gerçekleri,

Nicesi gelip geçmiş, ayarını vermişim.

 

Canım annem derdi ki pek gürbüz olacağım,

Gerekse üçün beşin, içine dalacağım,

Çocukluğumdan belli, pehlivan kalacağım,

Bana güreş deyince, çıtır çıtır yermişim.

 

Durduramaz kimseler, başladım mı yazmaya,

Usul usul akarım, mısralara sızmaya,

Elimde kazma kürek, mezarını kazmaya!

Şiirde karar verip, her yana duyurmuşum.

 

Bana şiir koşana, bilesin ki bozulmam,

Her zaman diktir başım, kimselere ezilmem,

Adım bile destandır, karalanıp çizilmem,

Nice bulaşanların, defterini dürmüşüm.

 

Yine kırmak istemem,  severim elbet seni,

Saygım var emeğine, eksik etme gölgeni,

İyi bir öğrencimsin, artık hocanı tanı,

Yazılacak ne varsa,  her konuya girmişim.

 

Roman yazarım diye, boş bulmuşsun meydanı,

Tek sanırmış kendini, gel Âdemi bir tanı,

Sevmem asla bilirsin, yan gelip de yatanı,

Ben zaten ötelerin, menziline varmışım.

 

Adem Efiloğlu