Anlatamıyorum

Kendimi kaderime seni kendime anlatamıyorum

Seni ruhuma demliyorum, kendimden içiyorum

İçtikçe bataklığıma saplanıyorum.

Uzattığımda boş bıraktığın elim,

                         dışarıda kalıyor.

Sen de haklıydın benim bataklığımda, yaşanılmaz

Ben yıllardır içinden çıkamadım. 

umudumu kaderime sattığım an

Şubat güneşi gibi beni ısıttın

Sonra ayaza bıraktın 

Bu kader sana da ağır geldi, seni suçlamıyorum

Herkes aynı yazgıyı yaşamak zorunda değil,

Sen kendi yaşamına eğil ve sev

Bir insanın ömründe iki his var yaşama hissi

      Ve ölürken hissetme hissi

Seni hissederek ölmek

Dakika dakika, saniye saniye vedalaşmak

En büyük mutluluktur...