Efkar

Karanlık bir kuyuda

Sen varsın orda

Yalnız ve çaresiz

Tıkılmış ve sessiz

Düşünceler içine çekmiş

Kuyunun en dibine inmiş

Ne biri duymuş nede işitmiş

Tırmanmış çıkmış gücü bitmiş

Yere inmiş yenilmiş hissetmiş

Tekrar tekrar denemiş

Asla pes etmemis

Gün doğdu kuyu coştu

Etraf suyla doldu

Yüzerek yaşamayı öğrendi

Kuyuda kalmak artık zevkliydi

Meğer ne çekmişim dedi

Dertli ve kederliymisim

Anladım ki keder

İnsanı adam eder

Çektiğin bunca sıkıntıyı

Hiçe sayarsam eğer

Nerde kalır bana verilen değer

Varmı dünyada çekmeyen

Terbiye olur her gelen

Kimi çocuğu kimi eşinden

Kimi gün geçtikçe

Gözler önünde eriyen sevdiğinden

Sıkıntı cekmezse mahluk

Arar bulur mu halık

Sevdiğini davet eder

Gel ben burdayım der

Gidersen ona eğer

Bulursan güzel bir rehber

Ahiretene giden yolda

Sanada yoldaşlık eder

İki dünyada karlı olmaksa muradın

Buradayken neye çalıştın

Yaşıyoruz hayatı sanki bir sahne

Oynuyoruz yaşıyoruz ama sahte

İnsanlar uykuda görüyorlar rüya

Er geç uyanacagiz elbet

Kalkda Rabbini ara

Geldikse bu hayata

Bir amaç bir gaye var baksana

Sarsıl ve kendine gel şimdi

Nerdeyim kimim düşün haydi

Dirilmeden tekrar mezardan

Feryat koparıp demeden amann

Pişman olup kahrolmadan

Şimdi kalk erkenden uyan