Mevzu Bahis İstanbul

Boşluk bulduğun yerde karışıp topluluklara kendinden kaçarsın
Gerekirse hatta
Ahmed Arif'in şiirlerini okursun içinden her adımda
Rahat bir bank köşesine kurulup simidini de aldın mı yanına
Senden daha efkarlısı çıksın görelim
Sonra belki İzmirli bir kız girmiştir dün gece rüyana
İrkilerek olmasa da kaskatı uyanmışsındır
Eklemlerinde hissederek geziyorsundur geceyi hala
Kaldırımda oturmuş sigarasına ateş arayan dayıyla sohbet edersin
Simit satan küçük çocukla…
Ürkek bir kedi gibisindir yansımalarından dahi korkarsın
Bu yüzden ki geçemezsin ışıldayan dükkanların reyonlarından
Kulağın cadde üstü kemancısındadır
En sevdiğin şarkıyı çalar senin için sanırsın oysa herkes dinlemektedir
Fakat bu dahi senin için bir tesellidir.
Akşama yakınken otobüs durağına giden öğrenciler görürsün
Koyu bir sohbete dalmışlardır ve dünya meselesine uzaklardır
Derinden bir iç çekersin ve kaldığın yerden devam edersin yola
-kimliksiz, vatansız Nazım'ı… düşlersin
-acaba o ne yapardı bu yaşlarında?

En güzel rüzgarı İstanbul'un İzmir'e doğru esenidir sana göre
Uzun, uzun olduğu kadar da yalnız geçecektir tüm yolculukların
Kısa molalarda ömrünün yarısını yiyeceksindir… ve
Her yolculuğun sonuna bir hasret iliştireceksindir
Radyolardan akan sesi beynin kabullenmesede yolculuklarda
Geri kalan otuz dokuz kişi için dinleyeceksindir
Aklının bir köşesinde İzmirli bir güzel yatarken hala
Memleketini de o güzel kıvamında seveceksindir

Gece konduların çıkmaz sokaklarına geldiğinde buruklaşırsın
Hemen her evden gelen hareketli müzik sesleri kandırmaz seni
Sadece daha iyi bir yaşamın hayalini temsil eder o müzik
Kendinden git gide daha fazla uzaklaşıp
Toplulukların içine hapsolmak istersin
Mevzu bahis İstanbul kadar gerçek olma savaşıdır insanların
İzmir kadar güzel olma arzusu
Ve bir ülke kadar zengin, hür, refah…

Boşluk bulduğun yerde karışıp topluluklara kendinden kaçarsın
Dudaklarını dayayıp İzmirli güzelin dudaklarına
Yaslanıp duvara her şeyi unutmak vardı… Ama.