30 Yıl

Küçükken kendimi 30 yaşında çok farklı hayal ederdim. Hayal ettiğim şeylerin pek çoğuna kavuşamadım. Kavuştuklarımı ise hayal dahi edemezdim. Çok yıprandım, çok yoruldum, çok saç beyazlattım, çok perişan oldum. Doğduğumda benimle beraber gelen dertlerin pek azından kurtuldum. 

Bu doğum günümde dostlarımla ve ailemle çok büyük kutlamalar yapmanın hayalini kurmuştum. Halbuki çok yakınlarımın dahi hatırlamadan, hatırlayanların ise yalapşap kutladığı bir gün olarak geçti. Fakat doğa ile iç içe, şarkılar söyleyip, yolculuk yaparak geçirdim ilk kez bir doğum günümü. Bu yıl ki tanrıyla benim aramda bir gün müydü? Bana böyle bir hediye mi verildi O'nun tarafından diye düşündüm. Gülümsedim, buna inanmak çok hoşuma gitti. İşin aslını bilemem ama bugün için şükürler olsun.

Kimseden kırılmadan, kimseyi kırmadan, O'na tam güvenle yaşamak... Zamanı gelince göçmek... Kırgın bir doğum günü geçiriyorum ama belki de beklenti içinde olmaktan vazgeçmeliydim. Bugünün de mesajı bu olmalıydı. 

Bundan 5 yıl önce kendimi 30 yaşında hayal ederken: his dünyasının artık durulduğu, ufak insanların ufak dertlerinden uzak duran, mental sağlamlığa sahip, sükunet içinde başına geleni karşılayan, bilge bir insan düşlemiştim. Böyle olmaktan bugün çok uzağım. İnanıyorum ki 40 yaşıma geldiğimde böyle biri olmaya daha yakınsamış olacağım.

Keşke kalbim temiz olsa, ayarında fedakar biri olsam. Karşılık beklemeden muhtaç olana elim ulaşsa. Keşke çok iyi insanlar biriktirsem, keşke dostlarım olsa. 

Keşke güvenebileceğim insanlar olsa,