Yakut Kırmızı

Yine yalnızım,kötürüm sessizliğin
Küf kokan duvarlarında
Başımı alıp gitmelerim avare
Avare bir yakut kırmızısında

Kangren gidişlerinin içimi saran
Yıllardır sana hiç anlatamadığım yası
Hoyrat harflerin çarpık alfabesiyle
Adını yazıyorum deli bir gece yarısı

Göğsüne gömüyorum şafaklarını şehrin
Umut umut bakıyor yıldızlarımdan
Hasretime yapışan o füsuni gözlerin
Kim bilir kaç heceydi
Ayrılırken ettiğin veda sözlerin

Issız karanlıklara sürmeler çekip
Gelip gözbebeklerime oturuyorsun
Görüş günü olmayan tecridimde,bana
kelebeklerin dansını özletiyorsun

Daralıyor nefesim
Odamda dört dönüyorum
Saatleri iple çekiyorum ki
Saatler beni ipe çekiyor

Duvar dibinde bir papatya direnişte
Yaşama tutunuyor alelacele
O da,güneşe hasret büyüyor hapishanemde
Sigaradan vazgeçtim sevgilim
Gülümsemeni getir bu gelişinde

Yağmala beni,yok et sevda
Yakut kırmızısı ağıtların düğününde
Bitmeli bu hüzünlü bekleyişin
Alnıma öperek bıraktığı veda

Yasemin Göksel

Edirne