Tanrım Nasıl Geçer Bir Ömür

Keşke hayat toz pembe olsaydı benim gibiler için

Ya da hiç fark etmeseydim bu acı rengini

Her şeyi bu kadar siyaha batırmasaydım

Biraz durup yaşasaydım önce 

Kalbimi attırması gerekenler

Tüm çıplaklığıyla canımı acıtıyor şimdi 

Çaresiz hissediyorum, geç kalmış

Hiç yaşamamış ama çok yaşlanmış 

Herkes bir şekilde avunurken bana mutluluk harammış sanki 

Anlamsız geliyor hayat bir anlık sahte bir tiyatro gibi 

Kimsenin görmediğini mi görüyorum yoksa sadece rol mü yapıyor tüm insanlar 

Ben kendi dünyamın prangalarında acılar içinde kıvranırken nasıl bu kadar dertsiz görünüyorlar 

Kimim ben, ne yaptım, bu neyin cezası !

Neden mutlu etmiyor beni insan olmak?

Neden bu kadar acı veriyor farkına varmak ? 

Bu mu asıl acı veren yoksa bir de üstüne hiçbir şey yapamamak mı?

Ne yapıyorum ben burada Tanrım nasıl geçer bir ömür bu içi zehir dolu kafayla...