Katil Tatil

Ben mi, ben aldım kahvemi çıktım dışarıya, hava serin ama güneşli. Etrafımda birkaç tavuk sesi, kuşların cıvıldaşmaları, ineklerin mölemeleri dışında bir de uzaktan gelen iş makinelerinin sesleri. Sâhi tâtil değil midir bugün? Ne diye çalışır bu makineler zırt pırt. Neyse ne anlatıyordum? Ben; elimde kahve çıktım dışarı yazıyorum, yazmaya çalışıyorum. Ama ne mümkün, tam aradığım ilhâmı buldum diyorum ki ne kadar yakın olduğunu anlayamadığım bir ses "hurdacııı, hurdacı geldi. Eskici geldi." diye yankılanıyor kulaklarımın içinde. Sanırsın bugün bir bana tâtil. İçimi kaplıyor büyükçe bir vicdan azâbı. Empati yapma ihtiyâcı duyuyorum. Kendimi onların yerlerine koyuyorum, hafta sonu çalışmak zorunda olanların. Bir hafta sonu, tâtile uyanır gibi uyanıyorum gerçeklere. Birilerinin, birileri rahat tâtil yapsın diye tâtillerini fedâ ettikleri gerçeğine. Ve ben, bu yüzden yazma ihtiyâcı duyuyorum bu yazıyı belki de. Üstüne üstlük nâdir tâtil günlerimden birinde. Lâkin çok şükür ki anlıyorum en sonunda; tâtil tâtil dediğimiz, vakit için bir kâtilmiş yalnızca.

Furkan Enes ABÇA

Üç Yüz Altmış Beş Artı Bir

06.01.2024