Acunda Türk

  Tengri bozkırın ruhuna can verdi                             

Tanrı dağı kadar heybetli, Türk'ün siması 

Aral  suyuna indi

Tengri acunda nizami az buldu

Türk atıyla pusatıyla ordular kurdu

Kara ak kısa bacak kısraklar

Tavında dövülmüş kılıçlar

Turan hayali kurmuş alplar

Demirden sert, fırtınadan hızlı atlılar

Girdiği yerde ok değil  yağmur yağar

Bir dili olsa da anlatsa sana

Yıkılan  koca saraylar ölümsüz sanılan imparatorluklar

Türk'ün gazabına uğrayanı

Erlik Han Tamağ’da ağırlar

Acunda yoktur ki bir millet tanımasın

Ötüken’den kopan fırtına Roma’da durmasın

Dedem korkut anlatır idi kopuzuyla

Oğuz atam hayali kızıl elmaya

Nizam için koşan çeriler

Ondandır yığın yığın kemikler kan akan nehirler

Dünya Türk’e mezar olsa

Bir taşı Ötüken'de bir taşı Viyana'da biter

Tegin gidip Han dönülen savaşlar

Koca Hünkar dön bak arkanda ne var

Yükün samandan mı sanırsın

Sen omuzlarında bir tarih ülkü taşırsın

Tahtın ne altındandır ne de yakut

Sen dinlenmeyi mezarın hariç unut

Kanma düşmanın güzeline, tatlı aşına

Varsın kokar desinler keçi çarığına

Kurt postu bırakılıp giyilir mi ipek kaftan

Özünü unutan ya yurttan olur ya kurtluktan

Daha önce bırakılan, nice anaların, eşlerin, çocukların

Ne hayalin öncekinden büyük ne de kaybın

Akacaksa kanın şehitler ırmağına

Git bak o ırmak akar cennete

Başında Kürşad ve kırk çeri beklemekte

Oğuzlar, Kırgızlar, Kazaklar, Özbekler

Bir ağaç olur mu tek dallı, bir tek gövdesi aynı

Bakma kökü bozkırda, Ergenekon’da durur

Gölgesi yedi iklim yedi kıtaya vurur.