Kızgın Kederli Demir
Yemyeşil sağlıklı sarmaşıklar
Evvel zamanda içimde yanmış
Kızgın demiri saklayamadılar.
Meğer o metal de canlıymış.
O ateş, demirdeki, yellenmese bile
dışarıdan
Havasız kalıp sönsün diye sarılsa
bile dört bir tarafından
Sarmaşıkların köklerine bile ateş
püskürtüyor ağzından.
Artık evimiz de demir gibi bir
çıplak kalan.
Burası oldu kem gözle bakanlara doğa
manzarası,
Rızası merak edilmeyenlerin
maskarası,
Karası çıkmayan köpeklerin yuvası,
Asası çamurla lekelenmişlerin uğrak
noktası.
Sanki her gün ifşası çıkan sanatçı
gibi çıplak;
Aynı rolü yapmaktan rolü olmuş,
karakteri dımdızlak
Bir tiyatro oyuncusu gibi
Seyircilerimi seyrediyorum.
Nereden bileyim ben kızgın demirimin
bu kadar
Sıcak olduğunu? Patlamayan ar
Damarlı soğutucular!
Demirim hepsini topyekûn ateşe
tutar,
Yutar, mahveder,
Tarifsiz varlık dairesinden yokluğa
bir köprü inşa eder.
“El yener.” Derler.
Ama ne erler yerler
Demirimdeki kederler.