Ve İşte Aşk...

Sen ki:

Sefilim.

Sen ki:

Sebilim.

Sen ki:

Tek ama tek z/afiyetim…

Vazgeçilmişliğimle yumdum gözlerini

Sözcüklerin mealine sıkışmış

Miadı dolmuş

Öfkemin yüz aydınlığı idi kalemim

Yüz görümü bir masalda

Terk edilmişliğin yuvalandığı

Göz pınarlarımda dalların budaklandığı

Ve işte yerli yersiz

Ve işte aşikâr beyan ediyordum aşkımı.

Mahcup bir şarkı misali

Kırkladığım şiirleri

Bir tebessümün de şirk koştuğu

Aşkın akıbetinde vurulmuş bir kuş gibi

Çırpınmak ne kelime ne kelime?

Çığırından çıkmış çağın kırık saçağı

Yorgun rüzgârı

Yosun tutmuş kıyısında hüzün sarnıcının

Defolu gölgesinde unutulmuşluğumun da mizacı idin

Aksayan ayaklarında lokomotifin

Tüten dumanında zehir denen illetin

Efkârına bandığım kadar zalimin

Ayak sesi ile uyanan

Zulmünün bakracında için için kıyılan

Yetmedi

Deşilen

Bir tütün fabrikası adeta

Ciğerlerimin alamadığı nefesi

Uğruna bu aşkın

Heba ettiğim sonsuzluğun hevesi

Ve işte şah damarımdan yayılan kanın akıbeti

Bir avazda şakıyan

Bülbül ve serçe

Bir avazda açan

Sümbül ve nilüfere

Değil d/okunmak

Uzaktan dahi

Bakmaya kıyamazken

Satılmışlığın alfabesini yazarken şeytan

Masum bir aşkla

Müptelan olduğum kadar yalnızlığın

Atan şafağında

Ve işte aşk:

Şakağıma dayalı güneş gibi

Ve işte özlem

Ruhumu kerpetenle çeken bir cani misali

Ölümsüzlükle uğurlarken ölümü

Varsın ceset bilsinler kabrimde yatan kalemi

Varsın esefle söylensinler

Yaktığı kadar bu aşk kalbimi

Yakardığım anbean

Elbet tek terk etmezken iki âlemin yüce Rabbi

Ben ki:

Meali unutulmuş bir şarkı

Sen ki:

Uzak yolların tren garı

Biz ki:

Geç kaldığımız kadar mutluluğa

Senli benli olamadığımız kadar da

Ciddiye almışken aşkı

Ve bu ihtişamı

Yeter ki sonlandırmasın Tanrı…