Terk Etmiyorum Gemimi

Nüansı yok asla, az sonra yazacağım şiirin de kulağına küpe diye astığım ırksız uyruksuz çala-kalem imgelerin tebeşir izinde saklıyım…

Yarım ağız bir aşka değil benimki.

Yağmalansa yürek ne ki?

Hem nasıl ki şiirin ulağıdır kalem

Meylettiğim tüm temennim

Göçeceksem de az sonra

O halde ihbar ediyorum

Hem suçumu hem yasımı

Betonarme binaların temelinde saklı

Çürük demir gibi

Çürüyen düşlerimi un ufak edip

Sadece gerçekçi ve gerçek hüviyetimle

Asılıyorum en uzak kancaya

Kanatan imgeler misal:

Kan kusup da kızılcık şerbetinden dem vuranlar

Bir katarsis aslında tüm olup biten

Yandığım kadar yağdırdığım olsa ne ki elem?

Gönlün küpeştesi

Dümen bende

Su alan geminin güvertesi

Sistematik bir d/okunuşla

Ve kim ne derse desin,

Terk etmiyorum gemimi

Göğsümde yuvalamış sözcükler

Her biri bir parça benden

Arşı alaya çıkmış ruhlar

Her biri kayıp her biri evhamlı

Her biri nasıl da uzak benden

Oysaki tek şartım vardı hem de ilk günden:

Azıcık ş/aşkın bir vaveyla

Çaputlar b/ağladığım kadar evrenin en ulu dağına

Ne çınarım yeşil

Ne de durduk yere sözcüklerle hemhal

Bir terk ediş misal

Bir de kalemle iştigal

Gök mavi yer sarı

Acının buğdayı

Öğüttüğüm yürekte

Açının daha da daraldığı

Hüznün koynunda.

Sıra sayı sıfatlarından arakladığım bir ç/ağrı

Nasıl da terbiyeli bir öğrenci

Düş mektebinde kurduğum hayallerde

Hem az evvel aldım diplomamı:

Dokunulmazlığında duyguların

Bir de sırra kadem basanların davası

Darağacım içimde

İpi de boynuma geçirdiğim mi…

İdam sehpası önümde

Az daha kardım mı önümü şiirin dipçiği ile

Kazdığım mezarı da sularken sözcüklere kan olan kalemin

Divitinden

Akan kâh acı kâh öfke

Açmakla mükellef o kapıyı

Duaların hükmünde

Duvar dibine yaslanmış bir saksı

Ve işte tüm ölü toprağı ve içimi

Eşeledikçe az daha da sabrettim mi

İlla ki ulaşacağım hedefe…