Zemheri

ZEMHERİ

beni gül kokulu çiçeklere sor

bir duanın gölgesinde ruhunu teslim eden

kan kokulu Filistin sokaklarında

kalabalığın en tenhasında

gözü yaşlı bir anneye sor

ben

yangının hiç sönmediği Gazze’nin ateşinde

dilinde duâsı donakalan derviş bakışlı çocuğu

bir ikindi vakti dilimin uyuşmasında

bir genç kızın âhını büyütürüm

kızıl nehrin uzun namlulu silahları

kurşun kokulu bir boşluğun nefes arasından yakalar beni

ben Kudüs üzerinde yaşarım zemheriyi

tenimin esmerliği

kaderimin günah yüklü mizan tutmaz terazisinden hediye

bir hayalim yok

bir çiçeğim

bir gerçeğin gölgesinde vurulmam yok

hakikat mi?

Filistin’li bir çocuğun

gözlerinde korkuyu görene dek

hepimiz bir gerçeğin gölgesindeyiz sanıyordum

bir çocuk gibi yürüdü hakikat bildiklerim

Kâbe'ye yürüyen derviş gibi ölüme

ben ömrümde bir kez çiçek gördüm

ben ömrümde binlerce ölüm

bende çiçekler hep gül kokuyor

her birini ölüm bekler

öleni de semâda melekler

beni, gül kokulu çiçeklere sor

bir duanın gölgesinde ruhunu teslim eden

kan kokulu Filistin sokaklarında

kalabalığın en tenhasında

gözü yaşlı bir anneye sor

ellerinde koca koca taş büyüten

sevdasında intikam

yatağında kurşun besleyen

bir Filistin'li çocuğa değil

yanarım…

/

çocukların avucunda gözyaşı döker

Taif'te yumuşak

Filistin'de sert

olamayan taşlar

/

demir-ci