Misafir

uzaklardan, bin yıl öncesinden geldim

açık mıdır?

Tanrı misafirlerine, ırmakların…

asırlar geçti üstünden

kaç yıl oldu hakikatten geleli

Nemrut’tan başladı uzlet

Harran’dan Halep’e, Şam’dan Yemen’e

babalar ölümü buldu, kardeşler kavgayı

İbrahim’in ateşi suyu yaktı

İsmail’in boynu kesti bıçağı

Musa bölündü ikiye, asa denedi sabrı, kızıldı

kuyu Yusuf’un içine saklandı

Züleyha indi karanlığa, çıkamadı

yel göçtü, toprak emdi insanı

çadırda ayasını yakarken esmer çocuklar, gölgeleri ısındı

diken ruha battı, gül yürüdü üzerine aşkının

akisini yuttu dağlar doğunca, avazınla

misafir dendi adına

kutsal kapı açıldı göğün şahdamarından

savruldu ışık erbain vakti yazgıya

tütsünün dumanı kayıptı

kokusu yoktu külün rüzgârda

dar sokaklar arasında cıvıl sesi koptu pervanenin

kerpiç kokusu atlasa vurdu tahta odada kamaşan sıvanın

kazınmış bir sırrın içindeydi adın

elinde mızrap, çığlığında temaşa

karalanmış kulluğunla yeniden y/azdın

misafir dendi adına

yılları koysan üst üste

yine de az gelirdi yaraları kapatmaya

zaman seninle geldi

Yusuf kendinden biçti pahasını

misk değdirdi avare yolcusuna iki kapının

imbiğe bulaşmış kumu temizledi ayakları

çarığına aldandı

çölde zakkum zehriyle kör oldu gözleri Yakub’un

kapattı kirpiğinde kırılmış kulluğu

Zaman’da aradı Hakk’ı

tersi “ZAMAN”dı kulağına söylenmiş gerçekler doğumunla

adın, ahirden alırdı evvela izlerini

Vareden yazdı, silinmesi kabil olmayan bir yazı ile

tellal iken yorulmuştu hörgücünü boynunda taşıyan

kalbur samanın içinde kaybolmuştu

terli hançerende terennüm zamanıydı

okunmamış dualar misafir yüzüne

astarı aslından ucuz kabahatlerin

zamanı eskimiş urbasından çıkardı

kırk tas su döktü ağrına gidenin ardından

kül rüzgârı affetmedi
çöl insanı
hangi ateş düşerdi cemreden evvel suya?
ki tüter bağrı Yunus’un cehennem gibi
külde yakılan türküydü Şol Cennet-i
söylendi asırlarca gitmeyen misafir gibi

demir-ci