İstanbul Arkamdan Gelir

İstanbul Arkamdan Gelir

hüzün asılı kahkahasıyla kıyıları dolanan bir palavra ustasına

I

/
dün gece ağladım
Haliç aktı gözlerimden
/

ceplerinde İstanbul taşıyan masallar anlatıyor
foyası ortaya çıkmış gece
diline yabancıyım gecenin
konuşma çizgilerini düşürmüş haziran ölümleri
mektuplarımı hırpalıyor
benzemiyorum kentime

sol omzunda kentler taşıyan ıslak sesli bir adam duruyor
bir şey var
bir şey var ki bilmiyor?
Haliç'in gözlerinden akan alında “O”
ve saçları değiyor şakaklarına köprülerin
aklın dışında kalan çizgiler
ağırlayamadığı duygular duruyor yüzüne
çoğu kez gereksiz buluyor O'nu
sevinçli ve sakin bir öykü

İstiklal caddesi
hiç durmadan sigarasını söndüren geveze bir rüzgar
iki bardak demli çayın krallığında gizleniyor Kadıköy
istasyonlar ve otobüs durakları
burkulmuş uçurumların yenilgisine yapışıp kanlı bir bakış
kendine yârin gözlerinden yapılmış saklı kentler buluyor
vurgun yemiş ve delirmiş yanlarıyla
durmadan gülümsüyor sana
gölgesiz bir akşam üstü
bilerek değil
utangaçlığından

hüngür hüngür hücrelerine sürmeleniyor
yalnızlaşan Vatan caddeli bir kent
ölü bir kıza yazdığın mektuplar
şehir gözlü kadınına koşuyor
tenha intiharlarını yanına alarak
delirebiliyorsun yani kapana kıstırabilirsin
utanmadan ağlayan mutluluğu

artık kaypak ve mürteci şehirlerden geçebilirsin
kör balıkçılar gibi

kendine
kimliğine
aşk eklendi

II

/
irem işi bir bozgun getirebildim ancak sana
şimdi ağlasan
kahkahası olurum bütün bir şehrin
/

mavi
bu sözcük sevimsiz, ölü, pinti, şapşal
dalgın bir şeye
içimde fırtınalar koptuğu yok
bağıramıyorum da
bütün gücüyle üstüme yığılmış şu denizi kaldır üzerimden
işte en az senin kadar inanmadım bende
kelimelerimin doğurduğu mavisiz yalana

nedir ki mavi
bir martı ölüsüne tutulan yastan başka!

hani her şeysiz kalırsın ya
bilincini yitirmiş camekan yüzlü kavgaların ortasında
hani kıymetine yaklaşmış bir düş kapanır ya
inadına aşkın dizlerine
hani sığmaz da üzgünlük kente
ve sana bulaştırır münafık yaralarından
hani çağrılarına cevapsız kalan uykusu kaçmış bir tutam gece
çocuk yanına sığınmak ister ya avuçlarının

asaletine renk asarsın şiirin
o zaman içine eklemeli bir sus düşer artık mavi
eylül sarısı unutkanlıklar
maviye keser

milyon kere hicazkar hıçkırıklara tutulur
kırlangıçlar kaleminde
milyon kere maziye bulaşır
parmak uçlarındaki öksüz yel
milyon kere aşk kalkar yüreğinden
uçuk, hasret yüzlü, hüzün asıllı kahkahan

öyle sevdim ki seni
unuttum senden sonra sevmeyi

dediğin
her şeyi olmayı beceremediğin
arazının düşlerine iliştirdiği
tükenmiş kandillerden arta kalan
hoyrat bir yılgının hoş geldin'idir belki
sen hiç kimsenin her şeyi olamadın
yakanı bırakmıyor şuh bir mavi
konuşamıyorsan susuyorsun
kalabalık ölümlerinde yatıya kalan ucube masallar
sabıkalı kelimelerini bırakıyor avuntularına

ben bu şehirde en çok seni sevdim

III

/
elimde yanmış mahşer mektupları
ahşap uykularımın salaş rüyaları
ve sönmüş şölenlerim
gözlerime gemilerin demirlemiş
eylül olmuşum
/

şiirde neymiş
saçmalık
oysa yaşamak için
saçmalıkların künyesinde üşümeyi şart biliyor şimdi O "adam"

aşk
kömür saçlarda debelenen zelil bir kavimdi
çözülmeyen bakışıyla siyah gözlü denizler
iğfal etmiştir
düş düşkünü çocukluğunu

gece
bir devrimci gibi ayak basmıştır koynuna halkçı rüyalarının
artık bir adım öteye kaçamazsın
sırtındaki kambur büyür
tek gözü açık uyuyan şeytan tetiktedir
hasır altı ettiğin köprülerin boğumlu narası için
besili korkular fırlar gözlerinin yuvalarından
başına kadar çekeceğin bir yorganın bile yoktur
şarkıların nakaratını ezberlemiş müşküller sultanı sırtlan
içini boşalttığın kent yığınları
alfabesine dönüşür gidişlerinin
ve gözlerinden sevdiğin her şeye koca bir su’suş olursun
bir su’suş kalırsın
çığlıklar değmiş sokak türkülerinde
artık adam akıllı bir son bile olamazsın

sen değil
adın seni unutmaya başladı
çünkü sen
yaşamak için yazmayı seçtin

kimseler söylemedi hala annene
her ayrıntının teninde yara izi olduğunu
bak, kapısı vuruluyor seken dalgınlığının
kim geldi dersin
ah! yine mi şu senin kırılgan korkuların
kaşlarını çatıyorsun
ben tekmil kentler alnını dövüyor sanıyorum
ve annen
en anne sesiyle

"oğul ağlıyor yine, eli saçlarında
oğlum, yine saçlarından mı başladın yaşlanmaya"

bitmiyor intihar edeceklerin
içinde iki kişilik boşluklar artıyor
iç güvey yalnızlıklarına misafir geliyor iyileşmiş bir telaş
miskin bir hezimet
iliklerine bulaşan mavi festivallerini trajedilere peşkeş çekiyor
dört yanın
ölesi tutmuş bir yakamozun kıyılarına bıraktığı süt liman bir tortu
solfejlerine aşk libasını giydirip azarlanmış merhametlere düştüğün şerhler
reddettiğin yalnızlıklarda sızıp kalmış
sende benzemiyorsun kendine
ve içinin solgun şileplerinden duyuluyor
münzevi sözlerin

/
son yalnızı benimdir bu kentin
İstanbul arkamdan gelir
/

demir-ci