Beni Duvarda Vur

BENİ DUVAR-DA-VUR

I
 
elleri çatlak bir bahar akşamı gelmiştim sana
gitmek kelimesi ne kadar da soğuk duruyor şimdi
yırtık çerçevelerle dolu duvarda
griyim
sensizim
duvar gibiyim

eteğinin yırtmacından mor benekli yalnızlığı
dünyaya damlıyor cennetinden
saçlarının uçlarındaki zifiri yaprakları okşayıp
aynalarda kaybolan rüzgar
sevinçleri çamura bulanmış bir çocuğun
yanaklarından süzülüp içime sızar

ne anlamı var meridyenlerin senden fersahlarca uzaktayken
sendeki gün doğumları bende gün batımlarına dönüşürken
ne manası var paralellerin

yastığının altında çığlıklar biriktiren sesi kısık bir bahar akşamı gelmiştim sana
gitmek kelimesi ne kadar da yassı duruyor şimdi
yanık çerçevelerle dolu duvarda
griyim
sessizim
duvar gibiyim

örtüsü sıyrılmış üzerinden
ve gerdanından kara gözlü yalnızlığı
dünyaya damlıyor cennetinden
bakışlarından fırlayıp toprağa saplanıyor gözlerindeki ayaz kokusu
kaldır başını, göğe yasla alnını
utanma
sıkılma
bir başınalığına kendini sarmalama
suçsa eğer böylesine sevilmek
tırnak diplerine ömrümü bele
birlikte dokunalım dört parmağımızla kelebeklere
kendime gitmeye ramak kalmıştı

göz bebeklerindeki kaygan yosunlarda adımlarımı unuttum
ne senden geçebildim
ne de kendime gidebildim

genzine yağmur kaçmış ıslak bir bahar akşamı gelmiştim sana
gitmek kelimesi bir şıvgın şimdi
bağrı karlarla dolu çerçevesiz gri duvarda
 

II

saçlarını hüznün elleriyle tarayanlara

nehirleri giymiş üzerine
gölge kırıntısı bir güneşli sabahın
kapatsa da gözlerini
zaman dikenli elleriyle yine açar
bir türlü kabuk bağlamaz
bakışındaki yaralar
 
zaman pıhtılaşır
kan rengi bir sıvı olur damarlarımda
akmaz
sağılmaz yere
usulca yüreğime damlar
usulca benliğime
ve kuşlar da gider
şehir ıssızlaşır
sen rengi bir sızı
nan gibi sokaklarda
an gibi duvarlarda kalır
kalır da vur yine benliğimi
 
 
demir-ci