Bu Şehir Ak Saçlar Ve İnsanın Adını Kirleten Çelişkiler

Bu şehirde iki parmak kalınlığında bir kar yağsa,
Veya soğuk bir rüzgâr esse
Saçlarım ağarır, Dizlerim kırılır acıdan, hüzün ve Kederden.
Oysa saçlarımı ağartan ne kardır ne tipi ne de borandır.
Bu şehre mahkûm köy kaçkını, biçare yoksullardır.
Bir baba, Gecekondu'sunu ısıtamaz
Bir ana, sofrasına bir tas çorba koyamaz
Bir çocuk, çelimsiz bedenini donmaktan kurtaramaz
Çünkü bu şehirde kar
Sadece yoksullar için bir felaket olarak yağar.
Küçücük bir poyrazda ilkin yoksulun elektriği kesilir,
Suları akmaz,
Yolları tıkanır.
Her yanını buz kaplar
Çakamaz buz pateninden, habire kayar.
Kafa-Kol-Bacak,
El ve Ayakları ya da dişleri kırılır.
İşte o zaman bu şehirde kar garibin yüreğine yağar.

Oysa bir mecnun sevdasıyla,
Bu şehir ilk göz ağrımdır benim.
Kaderin bir cilvesi olsa gerek çok diyar gezindim.
Göçmen kuşlarına inat ara konaklar edindim.
Lakin bu şehir bir Leyla yüreğiyle,
İrem bahçelerini gölgeleyip başımı döndürdü benim.
Bağrındaki bir varoşu mekân eyledim.
İki yıldır eski günlerimin özlemiyle
Bildik doğasına hayran olur,
Havasını solar, Suyunu içerim.
Sevdasından pişman değildir duyargalarım
Ben asıl darbeyi insan kisvesini giyerek
Talana gelmiş haramilerden yerim.

Bu şehri varoş semti,
Zengin semti diye tanımlamak
Uçurum dolu bir yanılgıdır Anne…
Zira her şeyi hercümerç olmuş,
Her yanı talan kokuyor Anne…
Bir varoşluk varsa zihinlerdedir.
Varoşluk, yüksek donanımlı Apartmanlarda
Tezek kokulu Tandır dumanlarıyla kafa yaparak,
Bu şehre pusu kuran haramilerin beyin ve yüreklerindedir.
Bu şehrin en doğru tanımı çelişkidir Anne…
Yaman bir çelişki,
Can alan bir çelişki.
Bu şehirde hiçbir şey aslıyla kaim değildir.
Bütün kavram ve terimler, zevahiri kurtarma adına
Acımasız bir göz boyamasıyla kurgulanmış.
Ki bu şehirde kişilikler,
Orta malı bir kadının hünerinde gizlenmiştir.
Hep gafil köylülere, saf çocuklara rol kesiyorlar.
Kurtarma sahnelerinde Cüneyt Abi'yi bile geçiyorlar.
Ve bu sahnelerde nedense daima gafillerin ve safların analarını ağlatıyorlar.
Çünkü rollerini çok ustaca oynuyorlar.
Çünkü bu şehirde en ulvi kavram ve terimler bile iğfal edilmiş.
Onların yerini kof bir çürümüşlük, ahlaksız bir köksüzlük,
Kör bir yozlaşma ve habis bir urlaşma tutmuş Anne…

Kutsi kitaplar ve örf adına konuşanlar
Kendilerinden beklenen o çarpıcı yüceliği,
O kutsi dirilişi yüreklerde yeşertemediler.
Şimdi eğik bir baş, lal olmuş bir dil ile
Bu yenilginin hem sancısını
Hem de utancını yaşıyorlar.
Devlet baba niyetine dün "Kodum mu oturturum" yollu Gaddar Davut,
Hanzo Celal ve Jilet Kamil ironisini oynayanlar,
Bu gün o imajı silme telaşıyla kör göze bile parmak sokuyorlar.
Tertemiz akan suları bulandırıyorlar.
Baron, Kont bürokrasisi eskisi gibi zulayı şişiremeyişlerinin hırçınlığını taşıyor.
Ve kurtarıcı Mesihliği kimselere bırakmayan
Yurtsever devrimciliğin determinal efsunlu kulları,
Bu rol ile köşe başlarına askıntı olan karmaşık varlıklar
Asli işlerini bile yüzlerine gözlerine bulaştırmanın acziyle
Şehrin ufuklarına hafakanlar salıyorlar.
Cebir, karanlıktan, sis ve dumandan medet umuyorlar.
İnsanların perişanlıktan kırılmalarına değil,
Kar konmuş ağaçlara yanıyorlar.
Varoşların Buz pistlerine dönmüş kaldırımlarını, sokaklarını göremiyorlar.
Şiirsel bir güzellikle ağaçların dallarına konan kar tanelerini kovalıyorlar.
Bu cerbeze ile şiddetli bir yağmura tutulan aşırı makyajlı bir kadının
Pejmürde halini yaşıyorlar.

Ve bu şehirde bütün çelişkilerin ceremesini
Benim gibi yaralı köylüler,
Savunmasız bebeler çekiyor Anne…
İşte bu yüzden şakaklarımdaki akları çoğaltan
Lapa lapa yağan kar değil,
Can alan çelişkilerdir Anne…

Diyarbakır 08.01.2006