Ölüler Aldatılmaz

Bir sabah uyandım, ama gün aydınlanmamış gibiydi. Sanki güneş, senin yokluğunu hissetmiş ve doğmaktan vazgeçmişti. Gökyüzü senin eksikliğini bilirmişçesine griye bürünmüştü. Sanki dünya, senin gidişini benimle birlikte yas tutuyordu.

Sen gittiğinde, ardında yalnızca bir boşluk değil, bir ömür sürecek bir eksiklik bıraktın. Söylenecek onca söz, dokunacak onca an, yaşanacak onca hayal yarım kaldı. Ellerim, bir daha tutamayacağını bildiğim ellerini arıyor. Gözlerim, gittiğin o son anı, sana veda edemediğim o anı tekrar tekrar görüyor.

Şimdi etraf sessiz ve boş. Kalbimde her gün biraz daha büyüyen bir yokluk, bir eksiklik var. Seninle paylaştığım her anı, her gülümseyişi zihnimde yeniden yaşatıyorum, sanki yeniden yaşayarak seni geri getirebileceğimi umar gibi.

Bazen düşünmeden edemiyorum, eğer burada olsaydın şimdi nerede olurduk, nasıl gülümserdik birbirimize? Küçük bir kahve dükkanında oturup, hayattan konuşur muyduk? Yoksa bir sahil kenarında, yalnızca sessizliği mi dinlerdik? Her gün, seninle hayalini kurduğumuz o geleceğin ağırlığını omuzlarımda taşıyorum. Hayatımda bir daha kimseyle paylaşamayacağım o derinlik, o sıcaklık vardı sende.

Artık, anılarda yaşıyorsun. Bir bakışın, bir gülüşün, bir kelimen, bütün varlığımda yankılanıyor. Söylenmemiş tüm sözlerin yarası içimde derinleşiyor. Seninle yaşamaya fırsat bulamadığım her an, birer birer eksiltiyor beni. Ve her gece, senin yokluğunla dolu bir rüyada kayboluyorum; seni bir kez daha görmek, bir kez daha o eski gülüşünü hissetmek için.

Sen gittin, ama kalbim hâlâ seni bekliyor, usanmadan. Bir gün, belki bir gün, bir yerlerde yeniden karşılaşırız umuduyla yaşıyorum; seninle tamamlanmamış bu hikâyeyi bir gün orada, sonsuzlukta tamamlayabileceğimiz umuduyla…