Meyil

MEYİL

 

/

ben savaşı senin saçlarında kaybettim

şeytan alın yazımdan ganimet topluyor şimdi

gözlerini yüzümün en kuytu yerinde saklıyorum

ve her duadan sonraki amin’i gözlerine sürüyorum

/

 

yar dedim

içime yürüttün şarkın keşif ordularını

kalelerim ardın sıra tarumar

ülkemin kadınları

adamları

çocukları

elini çekseydin toprağımdan

bir bahar ki

alabildiğine hükümsüz, alabildiğine hür

 

gül dedim

soluğuma çevirdin mitralyözlerini

canına kan doğardın ışıklarımın sorgusuz

içinden yarınlar geçen şarkılarım şimdi fukara

beklentisiz

eteğini toplasaydın içimin asude arazisinden

bir doğuş ki

doludizgin yağmur, doludizgin mümbit

 

can dedim

ciğerlerime savurdun kuru ıslaklığını

geceler türedi süvarilerinin aksinde gölgesiz

artmayan bir ben

eksilmeyen bir sen

çiçeklerim ölgün

kahır aynaları tutuldu da insanın sevincine

ceplerimde ziyan kaldı mersiyen

karalığını akıtmasaydın güneşimin kristal ışığına

bir diriliş ki bendeki

baki bir halas, sonsuz bir ümran

 

aşk dedim

mısralarıma saplandın hain mızraklarınla

kırık dökük kafiyeler kaldı ardın sıra şairsiz

topukların ezdi de nazlılarımı

yitirdi heybetini ülkemin mabetleri

ziyasına karanlık boğuldu kandillerimin

dergahım perişan, otağım darmadağın

 

bildim dedim

savaşarak yaşanıyordu aşk

 

 

demir-ci