Keşmekeş

keşmekeş

Uzaklardan

Bin yıl öncesinden geldim

Açık mıdır sokakların

Aç, susuz, yalın ayak yalnızlara

Ben varken

O’da vardı demek

Tepişerek, tozlaşarak, yalnızlaşarak

Yayan adım yollara düştüm hep seher vakti

Kaybolan yüzlerin arkasında hep ben vardım

Nereye gitmeseler ben

At, eşek, bisiklet, araba, tren, vapur

Ne için?

Kim için?

Bu yolları kum kokulu sokaklar nereye çıkar

Nereye çıkar kıraç coğrafyalardan kaçmış umutları?

Dokuz altı

İki yüz yetmiş derecesi eder günün 

Akşamın dik açısına paralel düşer yalnızlık hesapları

Ben varken

Kim yoktu?

Nereye saklasam bu kalabalığı

Mistik aşinalıklarını hangi taşın toprağına bassam

Humuslu suskunluklarımı daha kaç bin yıl taşır bu sokaklar

Çürümeye yüz tutmuş gözbebeklerimden sefalet akar yumdukça

Daha benden başka yalın ayakları da vardır bu hülasaların

Nereye saklansam bu kalabalıktan

Denizlerimin üzerinden çekin bulutlarınızı

İçim kararır gök platosundan ayrı kalınca

İçime kimse dalmaz balıklama

Balıklarım, içimde olduklarından bile habersiz

Onlar varken, bunlar yok’tu…

Hiçbir güç yetiştiremez

Yüreğimin yangınına düşenlere sağanak 'kova'lamayı

Kova kova vardım sokaklara

Kovula kovula koyuldum bilmediğim şehir yollarına

Acıyı nerde olsa bulurum

Kalem nerde kalsam saplanır şurama

'Nas' derim

Kemirgenleşir usturasını boğazımda gezdiren karanlık

Ve önümde baykuş duruşlu insanlık

Şehir küçülür, şehirdekiler büyür…

demir-ci