Kaşkol

Tombul bir son bahar,
Cebinden çıkarıp uzun ve dipsiz kışı,
"artık bu, senin" dediğinde;
Yaza hamile baharın,
Kötü bir şakası sandım bunu,

Meşe odunuyla yanmak için sobam,
Uzun gecelerde anlatılmak için masallar;
Hazır dururlarmış meğer,

Asasını hangi yöne doğru fırlatırsa,
O yöne doğru yürüyen dervişler,
Konuğu olacakmış meğer metruk hanemin,

Kese kağıtlarında sabun köpükleri biriktirmişim meğer,
İlk yağmurla eriyip gittiler,

Paltosunu alıp gitti tombul son bahar;
Uzun ve dipsiz bu kara kışla ben,
Kala kaldım işte;
Belki her şeyimle hazırım bu üşütücüye ya,
Yüzüm;
Onu örtecek bir şeyler lazım;
Başımın biriktirdiği tüm çorapların örücüsüne söylesem;
Bir de kaşkol örer mi ki?...