Fin Geyikleri

Deveran ediyordu dünya,

İki boynuzun arasında sallanan.

Buzlar dökülüyordu bulutlardan

Tepesine Fin ormanlarının.

Kucaklanmıştı aşılmaz sislerle etraf,

Geyiklerin burnundan yükselen…

Geziyordum boz sırtlarında geyiklerin;

Selamlıyordum Kaf Dağları’ndan,

Donmuş gölleri,

Patırtılardan yorgun düşmüş.

Önümde beyaz dehlizler,

Elf vadilerine çıkan;

Karşılıyordu elmas tenler boynuzları,

Fazlaca konuksever…

Donmuştu gözlerimin dünyası,

Elf vadilerinin omuzlarından seçilen;

Yalnız düşlerimdi donmak bilmeyen,

Ve şirin zambaklar,

Beyaz Ülke’nin umudu olan…