İsimsiz Hüznümsün...
İçimiz kış köşesi,
kuşun kanat sesiyle
ısındığımız an,
mutluyduk ikimiz...
Nasıl beklenilir!
Bilmem ki, dedim...
Giden bedenimiz,
kaygımız değildi...
Artık gül vermem
ve sonsuza kadar
taşırım bu isimsiz
hüznü...
Ben nasıl gidilir de
bilmem, bir şey de!
Yangın günlerinin
dumanı genzimde...
Sessizlik kolay da,
gürültünü özlerim...
Gözlerin yanından
ayrılmamamı söylerdi...
Deniz şimdi deniz,
sevda şimdi sevda...
Aramızdaki sırlar
şimdi sır kalacak...
Gülmenin bulaşıcı
bir hüznü varmış...
Senin aşk olmanı
istedim...
Bir kalbimi, bir de
camdaki kuşlarımı
kimseye vermem...
Benimle yürüseydin...
Gidenin ardından
nasıl yaşanılır bilmem;
unutulmak, sonbahar...
Denk düştüğünde zamanı gelmiştir. Denk düşünce okuyan herkese teşekkür ederim.
(
İsimsiz Hüznümsün... başlıklı yazı
riza-baldede tarafından
29.05.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
