Hayatın Karmaşasında Kaybolanlara

(Anlamamanız temennimdir)

Issız çöl ortası seraplar görüyorum bazen

Okyanus dibi nefes alıyorum

Kutuplarda ince bir kaban, yaşarım 

Bilim yalandır belki, inanca inanırım 

Gece 3 boş bir salıncak sallarım

Zihnimde en derin hisleri saklarım 

Galaksiler arası yolculuktayım bazen 

Yıldızların üzerinden hayata kayarım

Güneş tepede kavuruyor 

Rüzgar sanki biraz sert esiyor 

İliklerimde acıyı hissediyorum 

Hayır, bazı şeyleri bilmiyorum 

Kilit vurulmuş derin hislerim uçsuz bucaksız okyanusun görünmeyen derinliklerinde kaybolurken içime dolan tek nefesle belki bir umut arıyorum, bulmaya çalışıyorum. Okyanus sandığım derin sular serap ise güneş tepede kavurur. O da ne? Bir anda rüzgar esti, buz kesti ortalık. Kutuplarda mıyım? Neyse, ince bir kaban yaşarım. Gece 3 yaşayamadığım çocukluğum ve ben baş başayım. Hayal kuruyorum, gezegenlerin üzerinde dolanıyorum. Yıldızların üzerinde, hayallerimin derinliğinde kendime geliyorum. Bir yandan üşüyor, bir yandan yanıyorum. Hayallerimde saklanan umutlarımı ararken hayatı hatırlıyorum. Kendimdeyim, iliklerimde acıyı hissediyor, bazı şeyleri bilmiyorum. 

Sonradan anlıyorum;

Benden çalınıp saklanan hislerimi bulmaya çalışırken kendimi kaybetmişim. Hislerimi o kadar çok geri istemişim ki hislerin burda okyanusun dibinde demişler, gerçekliği reddedip bulurum demişim. O kadar düzenbazmış ki hayat hislerin burda dediği okyanus bile beynimin oyunuymuş. O kadar alışmışım gibi acılara göğüs germeye, elindekiyle yetinmeye ince bir kaban verseler kutuplarda bile yaşarım demişim. Küçüklüğümü görmüşüm bir yandan. Yaşayamadığı çocukluğunu yaşatmak istemişim ona. Tam mutluyken hayat bir çelme daha takmış, acıya kaymışım hayallerden. Tepede kavuran güneş, sert esen rüzgar hatırlatmış bana acıyı. Nedenini dahi bilmediğim halde o kadar çok acı çekmişim ki, kaybolup gitmişim karanlığımda...