Aşk İdi Hicreti

Düşten iklimler içine düşülesi aşkın g/azabında saklı meftun yürekler…

İndinde zamanın gök gözlü sevgili

Ar bildiği kadar hayatı

Nemalandığı nice yemin

Zaman ki bir sarkaç

Ansızın sökün eden revnak bir acı

Kırsalı dünün

Kır saçlı gelin

Namı almış yürümüş sevginin

Olur mu hiç aşkın yaşı?

Geç kalmışlığın mizacı idi

Oysa şiir yüklendiğim heybesinde ömrün

Yakut gözlü sevdalar menkıbesi

Nasıl ki aşk idi hicreti

Kukumav kuşları nasırlı yolların

Bekçisi

Sürmediği kadar sefasını hayatın

Varsa yoksa zikzaklar çizdiği

Bir yenilgi bir yanılgı

Hümayunu bilinmezin

Şirret gölgeler

Şivesi yitik tümceler

Ah etmeden yaşamak belki de

Saf ve masum kalmanın ta kendisi

Renkler solgun

Ruh bıçkın

Sözcükler ve kalem nasıl da nasıl da yorgun

İthafı sönük

İdamesi yitik

Bir döngüde muhafaza edebildiği kadar masumiyeti

Cereyan edendir gün ve umut

Ceberut yalnızlık

Aşka ilham

Özleme gelen idam

Cezası

Farkındalığı dünde kalan nice yorgun umut

Kayda değer bir söz iken aşk

Varla yok arası büyülü gözleri çakmak çakmak

Hazan mahsulü bir şiirden çıkıp da yola

Hicranı ile tutsak olduğu kadar s/onsuzluğa

Varsın nifak soksunlar

Varsın azat edilmesi ruhu şairin

Bir bilinmez iken gark eden

Bilindik tek duyguyu tek seferde içine çeken

Hazır olda gün

Geceyi katık eden hüzün

Renklerin infilakı

Beyazla karanlığın izdivacı

Katıksız bir eziyet iken sevmemek

Elbet en güzel meziyet

Yaşadığı yaşattığı kadar aşkı