✍️ Oyun Adı: “Bunu Hiç Anlayamazsın”
Tür: Dram / Şiirsel Tiyatro
Sahne: Eski bir evin salonu. Kırık dökük bir masa, iki sandalye, köşede bir koltuk. Saat tıkır tıkır işlemekte.
Zaman: Gece yarısı, dışarıda yağmur var.
---
🧍♂️ Karakterler:
Adam: (Şair, anlatıcı) – Yüreği paramparça. Kendine ve geçmişe konuşur.
Kadın: (Eski sevgili) – Soğukkanlı, suskun ama içten yaralı.
Gölge: (Vicdan, pişmanlık ya da hayalet) – Sahnede sadece bakışları ve beden diliyle konuşur. Kimi zaman Kadın’a, kimi zaman Adam’a yaklaşır.
---
🎬 SAHNE I
(Işık yavaşça açılır. Ortada Adam tek başına oturur. Elinde bir sigara. Sessizlik. Gölge, arka fonda loşça belirir. Kadın, kapının önünde durur, ama içeri girmez.)
---
ADAM
(Başını eğmiş konuşur, sanki kendine)
Yol oldum sana...
Geçtin...
Sustun...
Üstümden geçtin be kadın!
Son oldum...
Ama ben bitmedim,
Bitmek kolaydı…
Sen gibi!
(Başını kaldırır, Kadın'a doğru bakar)
Lokma olmadım!
Yutamazdın çünkü...
Ben boğazda değil,
Gözlerinde düğümlenirdim!
Damla olur akardım—
Ama gözyaşına bile layık değildim, değil mi?
---
KADIN
(İçeri girer, kısa bir duraksamayla)
Ben...
Ben seni anlamadım.
Belki de hiç denemedim.
Ama sen de hiç susmadın...
Kalbimi susturacak yer bırakmadın!
---
ADAM
(Ayağa kalkar, parmağıyla kalbine vurur)
Ben seni sevdim!
Hem de öyle böyle değil…
Kendi canımdan çaldım sana nefes!
Ama sen...
İhanette yüzmeyi,
Sevgide boğulmaya tercih ettin!
---
GÖLGE
(Yavaşça Kadın’a yaklaşır. Kadın ürperir. Gölge sahnede sessizce döner.)
---
KADIN
Ben...
Ben seni düşünen bir adam sandım.
Ama sen beni düşündüğün kadar
Kendini de harcadın!
---
ADAM
Sen beni unuturken
Aklını da unuttun be!
Beni bırakırken
Kalbini de sokakta düşürdün!
Aklı olmayan,
Kalpsiz bir insan
Nasıl yaşar ha?
---
KADIN
(Hafif bir titreme gelir sesine)
Ben yaşadım mı sence?
Her sabah uyanıp
Boş bir aynaya bakmak yaşamak mı?
---
GÖLGE
(Tam ortalarına gelir, sonra sahneden kayar. Işık bir an titreşir.)
---
🎬 SAHNE II
(Adam pencereye döner, sırtı seyirciye. Kadın sandalyeye çöker. Sessizlik. Saat sesi duyulur.)
---
ADAM
Git artık…
Solumdun sen.
Ama artık ne yolumsun
Ne de sonum…
Ben sana pusula olmam bir daha.
Çünkü senin gittiğin yerde
Yol diye bir şey kalmadı!
Sonun ya mayın…
Ya uçurum…
Ama sakın duygularımı suçlama artık!
Ben onlara dedim ki:
“AcıMAYIN!”
...
KADIN
(Fısıltıyla)
Ben kendime bile acımadım…
Sana neden acıyayım?
...
ADAM
İşte bu!
İşte tam da bu yüzden
Sen asla…
Ama asla anlayamazsın!
...
(Işıklar yavaşça kararır. Gölge son kez belirir ve her ikisinin arasına girer. Adam sigarasını söndürür. Kadın gözlerini yumar. Sahne kararır.)
🖐 BİTİŞ
(
Bunu Hiç Anlayamazsın başlıklı yazı
Hasan Uyar tarafından
24.06.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
