İstanbuldan Dönüş

İSTANBUL'DAN DÖNÜŞ 

Günce – 30 Haziran 2025

Alarmım çalmadan uyanıyorum. Her zaman yaptığım gibi çarşafımı, banyo havlumu, yüz havlumu çamaşır makinesine yerleştirip çalışmaya hazır vaziyette bırakıyorum. Bu arada, sevgili güncem, etrafı toparlayıp kızımın evinin huzurlu havasını içime çekiyorum. Onun yanında geçirdiğim her dakika öyle güzel ki...

Didem’in alarmı çalıyor, kalkması çok zor. Yanına gidip tatlı bir ses tonuyla uyandırıyorum, sonra işlerime devam etmek üzere yanından ayrılıyorum. Kahvaltımızı oturma odasındaki yuvarlak masaya taşıyorum. Didem’in giyinip yanıma geliş sahnesini, sanki tekrar tekrar oynasın diye hayalî olarak play düğmesine basıyorum.

İki gün önce karşıma çıkan sarı kafalı çocuk geliyor aklıma. Bisikletiyle üzerime doğru hızla gelişi… Ve unutmayacağım o cesur hareketim! Herhâlde kendinden o kadar emin ki, direksiyonu milim kıpırdatmıyor. Boğayla göz göze gelen bir matador gibi, tek bir hamlede gövdemi sağa doğru kıvrakça çevirerek, bu büyük kazadan hem kendimi hem de yaramaz veledi son anda kurtarıyorum.

Bu olay, alışveriş için kızımın evinden çıkıp kaldırımda yürürken oldu. Özellikle yürüme engelliler için yapılan bu düzlüğün, meğerse ölüm riski taşıyabileceğinden haberim yoktu bugüne kadar...

Mavi bavulumu akşamdan hazırladım. Alıp kapı önüne getiriyorum. Asansöre binip bir kat yukarı çıkıyorum. Didoş merdivenleri hızla çıkmış, asansörün kapısını gülerek açıyor. Daha da özel hissettiriyor beni. Prensesim benim...

Bu satırları yazarken otobüste yayılan kahve kokusunu içime çekiyorum.

Sonra bir anons yankılanıyor:

“Yeşil Bursa’ya hoş geldiniz sevgili yolcular! Bursa bir yaşamdır, bir nefestir.”

Tanrım... Ben neredeyim? Gerçekten bu firma kendini aşmış, diyecektim.

Ama gelirken de aynı firmayla geldim…

Bu otobüste bir fark var.

O da muavin!

H. Çiğdem Deniz