Bir Telefonun Öteki Ucu
Bir Telefonun Öteki Ucu
22 Kasım 2026
Elveda ablayı arıyorum. Telefon uzun uzun çalıyor, bir türlü cevap gelmeyince kapatma tuşuna basıyorum. İki üç dakika sonra telefonum çalıyor, arayan Elveda abla. Sanki Malkara'nın İshakça köyündeki evlerine kadar uzanmışım da telefonun öteki ucundan onun sesine kavuşmuşum gibi hissediyorum. Her zamanki şenlikli, insanın içini açan sesi bu defa yerini bir hüzne bırakmış. Küçük oğlu Doğan, geçirdiği ameliyatın ardından altı hafta daha hastanede yatacakmış. Geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum ama onun üzüntüsünü duyunca benim de içime bir ağırlık çöküyor.
Bir yandan konuşuyor, bir yandan ahizenin öteki ucundan gelen sesleri dinliyorum. Sanki telefonun sınırları ortadan kalkmış, İshakça'daki evin kapısı aralanmış da ben orada olup bitenlere kulak vermişim. Köpeklerin arada bir yükselen havlamaları, tavukların avludaki telaşlı gıdaklamaları, minik torunların birbirine karışan cıvıltılı sesleri... Ev, bütün hüznüne rağmen hayatın sesleriyle dolup taşıyor. Anlaşılan soba da yeni yakılmış. Önce boğuk bir «pof» sesi geliyor, ardından ateşin bacaya doğru çekilen uğultusu duyuluyor. Odunlar tutuştukça soba gürüldeyerek yanmaya başlıyor. Telefonun öteki ucunda yalnızca bir konuşma değil, yaşayan bir evin bütün sesleri var.
Elveda ablayla aramızdaki yakınlık, birkaç telefon görüşmesine sığdırılabilecek türden değil. Bir arada olma şansımız bulunsaydı, sevinçlerinde de kederlerinde de yanlarında olurduk. Bunun yalnızca güzel bir temenniden ibaret olmadığını geçmişte defalarca yaşadık. Bazen insanın bir yere ait olması için orada yaşaması gerekmiyor. Bir evin kapısını açmadan da o evin insanlarından biri olabiliyorsunuz.
Telefonu kapattıktan sonra zihnim, son günlerde okuduğum Muriel Spark'ın Bayan Jean Brodie’nin Bahar romanına uzanıyor. Kalvinizm üzerine karşıma çıkan ifadeyi yeniden düşünüyorum. Jean Brodie’nin sözünü ettiği suçluluk duygusu, insanın kendi vicdanıyla kurduğu o huzursuz ilişkiyi çağrıştırıyor. Fakat benim zihnimde başka bir soru beliriyor: İnsan, sevdiği birinin yaşadığı sıkıntıya uzaktan tanıklık ettiğinde, yanında olamamanın hüznünü nasıl taşır? Bu bir suçluluk mudur, yoksa yakınlığın insana yüklediği duygusal bir sorumluluk mu?
Belki de bazı bağların ölçüsü birlikte geçirilen zaman değil, ihtiyaç duyulduğunda birbirinin yanında olabilme iradesidir. Bugün İshakça'daki evin seslerini dinlerken bunu bir kez daha anlıyorum.
H.
Çiğdem Deniz
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu