Kiracı Ruh İle Söyleşme

Hiç doğmamak olsaydı bir tercih,

Kuşkusuz eylerdi kendine tembih.

Doğduk da ne gördük ki dünyada,

Yolunu kaybetmiş bir avare ücrada.

Uçsuz bucaksız engin bir deniz hayat,

Doğdu da sanki işledi büyük kabahat.

Bu mülk herkesin kendi mülkü sanki,

Yalnızca o kiracı kaldı ya da mülteci.

İyi düşünürdü iyi olsun diye her şey,

Herkes öz sanki de bir kendisi üvey.

Feleğin çarkı dönmüyor onun lehine,

Şans ant içmiş çalışmaya aleyhine.

Ölse nereye gömüleceği belli değil,

Bir buna kıtlık var herkese ise sebil.

Bahtı açık olsaydı olur muydu yetim,

Harabeden farksız virane akıbetim.

Hele bak bahtının karasına aklanmıyor,

Bu öyle bir dert kimseden saklanmıyor.

Ne yapsa olmuyor gülmeyecek hayat,

Herkesin ekmeği taze bir onunki bayat.

Elbet kendi tercihi değildi bu yazgı,

Bitip tükenecek değil gibi bu kaygı.

Felek ne zaman ki gülecek yüzüne,

Ne zaman düşecek yolların düzüne.

Ömür geldi geçti koskoca bir ahla,

Gülemedi ağız dolusu bir iştahla.

Hep mi mevsim kış olsun bu ademe,

İlkbahar gelmez mi ki bu aleme?