Hesap Günü Değil Hesap Dünü

Öylesine büyük zulümlerine maruz kalmıştım ki onun,hiç kimsenin bilemeyeceği kadar mahrem,hiç kimseye itiraf edemeyeceğim kadar utanç verici..

Peki, ben neden utanıyordum ki!?

Sakladığım için herhalde..

Kendimi bu suça iştirak etmiş gibi hissediyordum gizli kalmasına izin verdiğim sürece..

Peki,böylesi bir zulüm nasıl deşifre  edilirdi ki?

Ya bu zulümlerin niceliklerinden, niteliklerinden,çirkinliklerinden,

sekillerinden bizlerin utanmasına ne demeli?

Erkek ihanet eder, kadın utanır,erkek kumar oynar kadın utanır,erkek şiddet gösterir kadın utanır,erkek karısının üzerine kuma getirir,kadın utanır ,taciz eder,içki içer,alem yapar,vs. kadın utanır.

Herkes buzdağının sadece görünen yüzüyle ilgilendi haklı olarak,bir de onların duyacağı utanç vardı,böylesine ağır işkencelere maruz bırakılan bir kadını nasıl orta yerde,iki çocuğuyla bir başına,leylekler getirmiş gibi bıraktık diye utanmasalar da,gördüğüm işkencelerin feryatları inletirken geceleri,nasıl duymadık diye utanırlardı belki.

Sağır Sultan duymuştu da,polisler bile  kapımızı aşındırır olmuştu.

Hele bir seferinde ölüme yetişmek için yola çıkmıştı rahmetli babam!

Gördüğüm şiddetin gücünden feryadımın yankıları gücünü yitirince,onun beni öldürdüğünü zannetmiş konu komşu da haber vermiş babama.

Uykularımı bölen bu soru işaretlerinin sarmalında geçen bir gecenin yarısında yazıyorum bu satırları..

Her ne kadar onun uykularını bölen sancılarla,benim uykularımı bölen acılar ayrı duygular olsa da,aynı zamanlarda, yıllar sonra, tekrar yaşatıyordu bana ardında güneşi olmayan geceleri..

Sonra,bütün bu soru işaretlerini noktalayan bir direniş haykırıyordu yüreğimde;bu kadar çabuk ölmemeli!

Ondan bir ömür alacağım var!

Sadece ondan mı?

Peki,ya beni onun zulmüne maruz bırakanlar!?

Bu sorular kemirirken beynimin en ücra köşelerini,güneş teselli etmek istiyordu kan revan içinde kalan yüreğimi;

Gece bitti,ben geldim diye sesleniyordu adeta doğuşuyla ama ben teselli olmak istiyor muydum?

Şimdi değil,bekle beni güneş diyesim geliyordu.

Her şeyi sakladığım cennete seni de sakladım güneş;gecirdiğim kazadan önceki ayaklarımı,uzun uzun yürümeyi,hızlı hızlı koşmayı,ağrısız geceleri,adaletli bir dünyayı,hakkımı elimden calanlardan hakkımı almayı,doyasıya mutlu olmayı bile cennete sakladım..

Ve tabiki de seni görmeyi de..

Emeğin çok üzerimde,zaman zaman güldürdün yüzümü yalan yok,umutlarımın kanatlarında görünüverirdin zifiri karanlık gecelerimin ardından,hakkını helal et,benim hakkım sana helal olsun.

Ama;dün bana her türlü  zulmü yaparak; basarızlığıma,kendime güvenimi yitirişime, çaresizliğin en kuytu mahzenlerinde çırpınışıma sebep olup bugün,hastane köşelerinde yıllar sonra gördüğü evladına;"Oğlum, kocaman adam olmuşsun"diyerek,benimle boşandıktan sonra evlatlarıyla da boşanıp büyürken yanında olmak istemediğini bir  şarapnel parçası gibi çocuğumun yüzüne fırlatan o erkek müsveddesine de,beni onunla evlendirenlere de  hakkımı helal etmeyeceğim.  

Kinci bir insan değilimdir ama benim ya da evlatlarımın istikbalini çalanları asslaaaa ama asslaaa affetmeyeceğim.

Bu olayda tek üzüldüğüm kişi ise annesidir;Allah herkese sıralı ölüm versin,hiç bir anneye ve babaya evladının arkasından gözyaşı döktürmesin Rabbim.

Aminn..

Havva KAYA

28.07.2025