Sarhoş Kalem

SARHOŞ KALEM

Kalem nedir ki;

Nasıl sarhoş olsun ki;

Kalem, kelimeleri ilmek ilmek örendir

Kalemin efendisi kalemi elinde tutandır

İnsan hali ne ise; kalem onu yazar, onu söyler

Kalem; efendisinin yürek sesidir, kelamıdır

Baş sarhoş olursa; kalem sarhoşça yazar

Hayat nedir ki;

Bulutlu bir rüya mı?

Hayat, insan başına karabulutlar indirir

Bin bir dert bir olur, bulutlarda gezdirir

Baş, dost taşı ile yarılırsa; ılık kanlar sezdirir

Dönme sırtını kimseye, hançerler pusuda

Dost taşı yemişsen, kalem kalleşi yazar

Hayat bir beşik mi ki;

Sağa-sola mı savurur!

Doğru söyleyenler, dokuz köyden kovulur

Gönülden vurgun yiyen, dağa-taşa savrulur

Ayrılık harlı bir ateştir, yürekleri kavurur

Sonbahar esintileri, uykulara beşik sallar

Kış ayazı vurduğunda, kalem ayazı yazar

Baş sarhoş olursa;

Dönenceler mi başlar!

Kaş üstüne kalem, sürme çekmeye başlar

Şimşir tarak çaresizce, kaşağı olur sırt kaşır

Yürek bezgin sarhoşça, eşeğin yükün taşır

Eşek gözlü bakışlar, sarhoş gözde oynaşır

Eşeğin anırtısını, kalem nağme diye yazar

Geğirme sakın;

Düşün!

Sarhoş adam…

Çok tıkanırsan şayet, miden gaz yapar

Gaz çıkacak yer arar, dikkat et şaşırma!

Kararınca iç zıkkımı, limitini de kaçırma

Sarhoşu oynar kalem, sabrını da taşırma

Ağzından çıkanları, kalem osuruk yazar

Öykü;

Çile ve hasreti!

Arayışlar;

İnsanı arayan yüreğim, çileli yollara revan..

Baş ağrısı, diş ağrısı, dizler bükülüyor

Dağları aydınlatan, hayali ışıklarım,

Beyhudeye yol açtı, dipsiz yollarda

Yol uzun, ömür bitti, kalem beyhudeyi yazar