Sokak Sanatçısı

(Bu tabiri hiç sevmesem de, halk arasında yaygın kullanıldığı için kullanıyorum.)

Her zamanki köşesindeydi aynı kostümüyle, bazen kemanına bazen de sazına sarılıyor, hem sanatını icra ediyor hem de etrafında toplanan kalabalığın alkışlarıyla özgüveni tavan yapıyordu. Onu her gün, aynı saatte, en az on dakika dinlemeden geçmeyen adam, bir gün gencin kulağına eğilip şöyle fısıldadı:

— Başka şarkı bilmez misin sen?

— Bilirim abi.

— Hep aynı şarkıları söylüyorsun, papağan gibi…

Bu söz genç sanatçının çok zoruna gitti. Derin bir nefes aldı ve gözlerini adama dikerek:

— Abi, dedi, sen de her gün aynı arabaya biniyorsun, aynı bardaktan su içiyorsun, aynı tabaktan yemek yiyorsun, aynı yatakta uyuyorsun ve her defasında aynı marka sigarayı içmiyor musun?

Adamın cevap vermesine fırsat tanımadan, sazının tellerine hafifçe vurdu ve arkasından ekledi:

— Ben en çok istek alan şarkıları söylüyorum. Ayrıca siz de hep aynı parayı veriyorsunuz. Elli lira yerine iki yüz lira atsanız, burasını gazinoya çeviririm.