İki Gönül

İKİ GÖNÜL

Aşk denilen duygular kavuştururdu bizi

Sevilmek denizinden taşarken iki gönül

Kader nereye kadar savurur ikimizi

Birbirlerine hasret yaşarken iki gönül

Aşk arayan iki kalp, hepsi aynı ayardı

Güzel bakışı sever güzel sözle doyardı

Yaşanılmaz dünyayı toz pembeye boyardı

Sevilen ve de seven beşerken iki gönül

Ben burada sevdiğim yürek başka illerde

Bülbül oldum şakıdım şiirlenmiş dillerde

Genelde kaybolurdum kurduğum hayallerde

En zorlu engelleri aşarken iki gönül

İnsan boşa basıyor sebebini bilmeden

Bu aşkta çaresizlik ayrılıklara neden

Kapılmışken ayrılık rüzgarına aniden

Pişmanlıklar yaşıyor koşarken iki gönül

Ey şair: gidene dur diyecek güç sende yok!

Pişman olup dönecek o yürek gidende yok!

Gel dense de gidecek güç-derman bedende yok!

Sessizliğe büründü coşarken iki gönül

Coşari yarınsız aşk S.O.S bildiriyor

Ne gönlü mutlu kıldı ne de yüz güldürüyor

Yeşertip büyüttüğü bir aşkı öldürüyor

İstemeden boşluğa düşerken iki gönül

10.09.2025/Samsun

İbrahim COŞAR