Şiir Sevmeyenden Korkmalı...

‘’aysel’in gölgesine saklandım

hep susamışım su içiyorum

geceler bitmiyor neden bitmiyor

uykumun arasında bekliyorum

aysel bütün gece gözünü kırpmıyor

el yordamıyla yokluyorum…’’(A. İlhan)

Bir düş’ün k/alıntısısın sen,

İhtimamla sevildiğini bil

Irmaklarında yerin göğün

Tapındığım nasıl ki aşkın içine girmek istediğim

Kefeni,

Tut, yaşlarını, sevgili

Yetmez lakin…

Ah, tut ellerimi

Tut ıssızlığımın tebessüm ettiğini

Lokman hekimisin mevsimin

Tütsüler yaktığım gecelerin

O nazenin teni.

Sevgili, sen ki…

Dönmedim sözümden ve dinle.

Laciverti göğün

Damarlarımda kıyıya vuran mevsimin

Ya da vazgeçtim söylencelerin

Işığı yanarken

Islak gözlerimde biriken yaşı sakın ama sakın

Görme sen.

Bilirim de görmediğini

Bilirim tinimde saklı her rengi

Bilirim ah, bilmez olaydım.

Sedef ojelerim yoktur benim

Taş çatlasa yeşile çalar gözlerim

Çalar en neşeli melodileri çalar

Sen de çalmışken kalbimi

Çalmam asla yarenlik eden kimse

Çalmam işte kapısını.

Tüm kovulduğum kapılar

Nasıl ki düştü gözümden

Seyrüseferindeyim bu yangının.

Sırça köşkünde gecenin

Ben matemime tutukluyum

Turuncu göğün şapkasıdır

Şapkamı çıkarıp selamladığım

Elbet evrenin sunumu bir gizin

Yoldaşı iken kalem,

Sevmem de kalem çekmeyi gözlerime

Varsa yoksa elime yakışandır kalem

Hurafelerin canı cehenneme

Islıklandığım yolun yolcusu

Şu sinemde saklı neferi göremedi de kimseler.

Sitem ettiğim artık sen değilsin

Seni senden çaldığım mı yalan?

Sensizliği çalar da çalar keman

Sevginin meltemini arz ettim ellerimle

Eller görmeden yeniden sevmeliyim

Tutunmaksa hayata

Belimdeki kemerin tokasında ışıldar zaman

Bense kayıp gittiğim kadar semanın dinletisidir her şiir

Şiir sevmeyen adamdan korkmalı hem

Korkmadan sevmekse seni ne mümkün?