Kara Kaplıklı Zamana

ilk sözcüğümüzdü ağlamak

ve bıçaklarıyla geldi kan değirmenleri

öğütüldük...



ne varsa yarınlarımıza sunulmuş ve sunulacak olan

Tanrıya müthiş bir ihanetle çalındı bahçemizden

yüzümüze bu sahte seviyi astığımız günden bu yana

ne yana baksak ahmak bir Güneş

yüzümüz ise Nobel ödüllü bir yalancı



Cennete giden çocuklar olabilirdik aslında

yirminci asırda Hiroşima'da ölebilseydik

Cennete giden çocuklar olabilirdik aslında

yirmibirinci asırda Filistin'de ölebilseydik

adil bir Kral da olabilirdik aslında

Cennete giden çocukları öldürmemiş olsaydık



Şimdi sadece ortasındayız sözcüklerimizin

birden kesmeyeceğiz elbet bastığımız dalı

şimdilerde tanklar gözlerini kaybediyor

sokakta sapanlı, eli taşlı çocuklar yeni beliriyor

askerler,

askerler tıkır tıkır işleyen makinelere yeni yeni dönüyor



şimdi sadece ortasındayız sözcüklerimizin

birazdan yeşil başlı bir ejderha gibi

alevler saçacağız kentlere

birazdan ırzını teslim edecek onurumuz



dün de düştü yağmurlar

niye yağar ki hak edilmeyen bir ekmek gibi

bir zamanlar sofra dediğimiz toprağımıza

bir zamanlar kutsal dediğimiz yağmurlar



koşarak taşınan bir bayrak

hangimizin kanını taşıyor bir bilseniz diyorum

bilseniz kanınız çekilirdi damarlarınızdan

akla ne sevgili düşer ne de akşamın hazin efkarı



ve bu şiirin son sözücüklerini

esmer, sarı, kızıl, ak benizli çocuklara emanet ediyorum

koklayın kızıl bir başak gibi

değiştirin bu çarkları

yeni diller keşfedin güneşten

ateşi bulmayın çocuklar, barutu, tekerleği, demiri...



esmer, sarı, kızıl, ak benizli

yarın doğacak, yarın ölecekmiş gibi bakan çocuklar;

sizindir cennet

çalabildiğimiz kadar çaldık ellerinizden...



Ünal YİĞİT 26.03.2010