Dünyalar Kadar Malın Olacağına

Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlarmış ya… Hep merak etmişimdir; acaba bu sözleri söyleyenlerin kaçı gerçekten yerinden yurdundan kovuldu? Çünkü söyledikleri yalan değil, hepsi yaşanmışlıkların  ürünü.

Kurtlar gibi acıkmıştı. Sofrayı görür görmez kıtlıktan çıkmış gibi saldırdı. Hatta boğazına takılan lokma yüzünden boğulma tehlikesi bile geçirdi ama sofradan aç kalktı. Neden mi? Çürük dişinin arasına kaçan yemek kırıntısı dişini sızlatmış, keyfini kaçırmıştı ta ki aklına kürdan gelene kadar… İşte o an, kürdan onun için dünyanın en büyük icadıydı.

Atalarımız bugün yaşasaydı belki de şöyle derdi: “Dünyalar kadar malın olacağına, bir kürdanın olsun!”

Bugünün dünyasında atasözleri de teknolojiye uyarlanırdı belki:

“Komşu komşunun külüne muhtaçtır.” yerine “Komşu komşunun Wi-Fi’ına muhtaçtır.”

“Ev alma, komşu al.” yerine “Ev al ama internet de al.”

“Ne ekersen onu biçersin.” yerine “Ne eklersen onu izlersin.”

“Kalkamayacağın yorganın altına  ve  ödeyemeyeceğin borcun altına girme!"

“Akıl yaşta değil, baştadır.” yerine “Akıl internette değil, kitaplardadır.”

“İnsan insana ekranla kavuşur.”

“Dost, dostun ekran görüntüsünü değil; gönlünü alır.”

“Profil sayfası değil, evin kapısı kilitlenir.”

“Yüz yüze konuşmak, canlı yayında konuşmaktan daha güçlüdür.”

“İnternet paketin biterse sudan çıkmış balığa dönersin.”

“Telefonunun kalitesi değil, kişiliğin önemlidir.”

“Tuşlar icat oldu, kalemşörlük bitti.”

Evet, atalarımız yaşasaydı büyük ihtimalle sözleri teknolojiyle yoğrulmuş olurdu.

Ve benim sözüm de şu olsun:

“Ne çok isteyin, ne çok arayın, ne de çok anlatın… Çünkü sonu çoğu zaman hüsran olur.”