Bir
delinin hutbesi!
İmam
geç kalınca delinin biri
Dedi
ki boş kalmaz imamın yeri
Bir
yandan sarığı takınıyordu
Cemaat
deliden sakınıyordu
Emin
adımlarla minbere çıktı
Cemaate
dönüp onlara baktı
Hutbeye
hamt ile başlayıverdi
Çok
hassas bir konu işleyiverdi
Çift
yarattı Yüce Rabbim her şeyi
Kimi
fakir, kimi dönmüş köşeyi
İnsan
iki zümre iki çeşittir
İmtihan
yönünden herkes eşittir
Kimisi
zengindir şükretsin diye
Fakir
sabır edip zikretsin diye
Sözleri
herkese dokunuyordu
Yüzünden
öfkesi okunuyordu
Emri
bil-marufu yapanınız yok
Allah’a
hakkıyla tapanınız yok
Gönlünüz
dopdolu nefretle, kinle
Sürdüğünüz
hayat bağdaşmaz dinle
Dışınız
Müslüman içiniz sinsi
Şeytanlaşıp
çoğu bozuldu cinsi
Fakir
sabretmedi zenginler azdı
İşleri
Allah’a hep itirazdı
Lanet
olsun size deyip kestirdi
İmam
yokluğunda dehşet estirdi
Ey
ikiyüzlüler kalkın namaza
Sadece
bu namaz edilmez kaza
Bu
hikâye gerçek, tercüme ettim
Mikdadi
der yoktu başka niyetim
Şair
Mikdat Bal
