Öğrencilik

Bizim zamanımızda öğrenci demek; kitap, defter, kalem ve silgi demekti. Bunu laf olsun diye söylemiyorum; sorumluluk duygusu bize o yıllarda aşılanırdı. Şimdiki gibi ders kitapları ücretsiz dağıtılıp bunca israf yapılmazdı. Yeri gelmişken söylemem lazım; ders kitaplarının ücretsiz dağıtılmasına sıcak bakanlardan değilim. İmkanı olmayan öğrencilerimize dağıtalım, buna itirazım yok. Ancak dünyada her şeyin dijitalleştiği bu devirde, her yıl bunca kitap basmaya gerek var mı? Siz cevaplayın! Hani tüm öğrencilerimize tablet dağıtılacak ve dersler oradan işlenecekti?

Bedava olan her şeyin kıymeti bilinmez, hor kullanılır çünkü onu almak için alın teri dökülmemiş, emek sarf edilmemiştir. Ben bir çiftçinin oğluyum. Babam tarlalarda çalışarak, odun keserek, süt satarak kitaplarımı aldı ve kitaplarımıza gözümüz gibi bakardık. Kurallarımız vardı: Her kitap ve defter kaplanacak, ıslak ve kirli ellerle dokunulmayacak, sayfaları koparılmayacak, başkasının kullanmasına izin verilmeyecek, kitaplar karalanmayacak ve kırıştırılmayacak, silgi ile silerken özen gösterilecek, sıralara yazı yazılmayacak... Ayrıca tertip, düzen ve temizlikten not verirdi öğretmenlerimiz.

Geçen akşam en büyük ablamla telefon konuşmamızda konu buydu. Üç yeğenim var ve üçü de okumadı. Birisi özel güvenlik, biri benzin istasyonunda çalışıyor, diğeri de fabrikada. Ablam ile eniştem ellerinden ne geldiyse yaptılar ama istediklerini gerçekleştiremediler. "Bizler çok çektik, sizler bizim gibi olmayın!" nasihatleri de işe yaramadı.Ablam şöyle diyordu:

“Eskiden imkân yoktu, çocuklarda heves vardı. Şimdi tüm imkânlar var fakat çocuklarda heves yok.”

Kalemlerimizi ve silgilerimizi tükenene kadar kullanırdık.

Okul çantalarımızı eve  geldiğimizde odanın  en güzel  köşesine bırakırdık.

Bilirdik ki  o çantayı iki-üç yıl kullanacağız. Hepsiyle duygusal bir bağımız vardı ya şimdi...

Öğrenci bir tarafta,kitaplar bir tarafta,çanta bir tarafta...