Online Üye
Online Ziyaretçi
Bazan
çocukluk da yapıyor insan.
Haince
sızıp gitti diye.
takvim
yapraklarından
zaman,
suskun
bir kırgınlığı gömüp kalbine
bir
gün küflü bir şarap gibi
terk
edileceğinden korkup
hayat mahzenine
çocuklarla
yarışıyor çocuklukta
Oysa
içimizi sızlatan bu boşlukta
dingin bir aşktan başka,
hiçbir
şey avutamaz zaman acımızı...
Bir
gün terk edip o sırmalı tacımızı
karışmayacak
mıyız karanlıklara?
öyleyse
neye yarar bu sızlanış?
bu
kendini yakan küflü nara?..