Git Diyorsun Ya Ben de Sev Diyorum Sevebiliyor Musun

En çok bu durakta okumayı sevdim. Kalabalık olmadan, kalabalığın içinde dolaşarak. Küçük yaşta ezberleyemediğim, şiirlerimi söyleyemediğim her kelime yüzünden ben de ölebilirim. 

Aşk ve aşk hakkında yazmak vardı ve aşkla yazmak vardı. 

Hepsi birer birer aklımdan uçtu. Kim bilir ne zaman, nerede kelimeler yeniden ortaya çıkacak. Saklı bir şehir gibi aşkın limanından geçmek ama aşık olmadan geçmek kurtuluştu. Bir kış güneşi gibi içinizi ısıtmak için kendini bırakmak, sonra da "git" demek. 

Yeşil bir orman ya da karanlık bir sokaktı. Sonuç her ikisi de gizli bahçemdeki aydınlık bir geçit gibiydi. Küpelerle dolaştığım saatler, bir ejderhanın geri gelip kanatlarını açıp sırtına takması ve uçup gitmesi gibiydi. Aşktan kaçış yoktu. 

Aşktan kaçış yoktu

. Her şeye rağmen insan kendini bırakamıyor. Yazar soruyor :Sen git diyorsun, ben de sev diyorum, sevebilir misin mesela? 

 Oyun sahnesinde kukla gibi yazdım, yazdım, çizdim ve oynadım. Ancak bu sahnede çok fazla oyuncu vardı. 

Sanki bağıran, çağıran, bağıran kulakları yırtan. Bu oyunda oynamakla ilgili değildi. Amaç bir hayali gerçekleştirmekti. Bu yüzden bu oyuncu bir oyuncak değildi. Hiç de figüran değil! Yaşama amacı vardı. Hepsi bu.Aşılmaz yolları aşmak ve bir merhaba ile sıcak gülümseme saçmak

Hayaller bunun için gerekliydi. Hayaller