Edebiyat ve Kültür Platformu
Ay Işığında Uzaklık
Ay ışığında görünen uzaklık,
Kelebeğin ömrü kadar kısa,
karanlığa değen
büyük bir yaraydı;
Parladıkça uzaklaşan ,
bir ırmaktı,
Gürül gürül akan.
Sesim düştü Kafdağlarına,
yankılandı,
geri dönmeden.
Bir mumdu;
son ipliğine kadar yaktı,
eritti beni.
İzinde köle olan bir kuldum,
erimeye hazır bir ruh.
O ise
yazın ortasında bir serinlikti.
İnsan değildi belki;
rüzgârla savurdu beni,
ufaladı,
toza çevirdi.
Coşan bir ırmağın içinde
Gürleyip duran
adsız bir sesti.
Sonbaharın gelişiyle
daraldım, dolup taştım.
Farklı mıydı?, bilmem;
Gecenin uykuyu örttüğünü
iyi bilirim.
Tırmandım zirvelere doğru,
yaklaştıkça arttı yokuş,
Nefesim bölündü içimde.
Aşılmaz oldu gözümde.
Bir yandan depremler depreşti,
bir yandan bahar sahne aldı.
Cennetin köşesinden bir sahne
canlandı gözümde
Boşlukta yım
mesakin-30/12/2025
Ay Işığında Uzaklık başlıklı yazı mesakin tarafından
30.12.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 3
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.