Gece şehrin üstüne çöktü
Hastanenin en sessiz katında tek bir kapı kaldı
Kapının üstünde 314 nolu oda yazıyordu
Girenler değişerek çıkıyordu
Kimse bunu anlatmaya cesaret edemiyordu
Önce bir çocuk girdi
Kaybetmekten yorulmuş bir yürek
Oda ona büyüyen bir hayat gösterdi
Korkunun aslında ince bir perde olduğunu öğrendi
Sonra yıllarca haksızlığa uğramış bir memur girdi
Adı listelerde hep en sonda kalmış
Oda ona bekleyen bir masa gösterdi
Vazgeçerse haksızlığın büyüyeceğini
Dayanırsa dünyanın yavaşça değişeceğini gördü
Ardından bir hırsız girdi
Kalbinde sakladığı utançla
Oda ona ellerini gösterdi
Ellerin vermek için yaratıldığını
Çalmanın içindeki boşluğu büyüttüğünü anladı
Gece derinleşti
Kapı yeniden açıldı
Bu kez sıra bendeydi
314 nolu oda sessizdi
Ne makine sesi
Ne ayak sesi
Sadece kalbimin atışı
Birden fark ettim
Hayat boyunca hep beklemişim
Birinin kapı açmasını
Birinin izin vermesini
Birinin beni görmesini
Oda konuşmadı
Yine de içimde bir ses yükseldi
Kendi hayatını kendin başlatmadıkça
Hiçbir kapı açılmayacak
Dışarı çıktığımda aynı değildim
Sabah olunca hastane sıradan görünüyordu
Yalnız 314 nolu oda bakışların içinden geçip gidiyordu
İnsanlar kapıyı görüyordu
Yine de yaklaşmıyordu
Çünkü herkes biliyordu
314 nolu oda bir oda değil
İnsanın sonunda verdiği kararın kendisiydi
Ve o kararı vermeye
Herkes cesaret edemiyordu
İsmail gökkuş
(
314 Nolu Oda başlıklı yazı
duygunun.kalemi tarafından
31.12.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
