Zengin

— “Senin her şeye gücün yeter, değil mi?”

Zenginin hoşuna gitmiş bu soru. Böbürlenerek:

— “Paranın açamayacağı kapı yoktur,” demiş.

Fakir, sorularıyla adamı sıkıştırmaya başlamış:

— “Hangi kapılar?”

— “Mesela evindeki kapı; kapıyı yaptırmak için marangoz, kilidi içeride unuttuğunda açtırmak için çilingir gerekir. Yani bunların hepsi parayla olur. Yoksa kapısız kalırsın ve hırsızlara davetiye çıkarırsın. Ayrıca kara kışlarda evini yabani hayvanlardan kale gibi koruyan yine kapındır.”

— “Başka?”

— “Hizmeti esir alırsın.”

— “Başka?”

— “Oturduğun yerden bir selamla işini en hızlı şekilde halledersin.” Uzun yaşarsın.

— “Nasıl?”

— “Paran olduğunda kendine güzel yatırım yaparsın; sağlığına dikkat eder, yeterli ve dengeli beslenirsin. En pahalı tedavileri görürsün, hatta ‘aile doktorun’ olur; sürekli muayene edilirsin.”

Cezalardan muaf olursun.

— “Nasıl muaf olursun, kanun önünde herkes eşit değil mi?”

— “Sözde eşit… Zengin adamın dostu çok olur, sözü her yerde geçer. Suçlu olsa bile avukatları sayesinde en az cezayla kurtulur.”

Fakirin morali bozulmaya başlamış:

— “Peki, şu denizleri kurutabilir misin?”

— “Kurutamam ama içindekileri besleyebilirim.”

— “Senden bir şey istesem...

— “Aklına ne gelirse…”

— “Balıklara yem olarak altın atar mısın?”

— “Bunu yaparsam zengin olduğumu değil, deli olduğumu ispatlamış olurum. Ayrıca herkesin söylediği yapılmaz. Şu söylediklerim kulağına küpe olsun: Zenginlik sessizlik gerektirir. Kurbağa kafeste yaşayamaz, kuş da çamurlukta yaşayamaz; ‘aitlik duygusu’ canlıların temel yaşam felsefesidir. Altınlar insanlar içindir, balıklar da insanlar için. Neyi, nerede, nasıl ve ne kadar harcayacağını bilmiyorsan asla zengin olamazsın.”