Zaten Yok Zaten Yok

Bülbül yuvasına döndü,
Gül soldu, diken oldu.
Ağaçlar rengini döndü;
Bu saatte gelsen ne, gelmesen ne?
Behlül’dü gönül, divane gezdi;
Gören el âlem, "Delidir," sandı.
Meczup lakabı isme sıralandı;
O aşık desen ne, demesen ne?
Felek çarptı, nevrim döndü,
Haykıra haykıra ses soluk gitti.
Saç sakala aklar düştü;
Duysan ne, duymasan ne?
Deve hendeği atladı,
Keçi bile inadı bıraktı.
Acı patlıcanı kırağı çaldı;
Duama "Amin," desen ne, demesen ne?
"Zaten yok, zaten yok," deyip,
Aha da keş bir sigara yaktı.
Derinden mi derinden bir "Of!" çekti;
Bilsen ne, bilmesen ne?