Zeytin Gözlüm

​Zeytin Gözlüm, İmkânsızım

​Bir zeytin dalı uzatır gibi bakardı gözlerin,

Uzak, yasak ama bir o kadar can damarımda.

Adını anmak bile başlı başına bir yolculuktu,

Varamayacağımı bile bile yürüdüğüm o yolda.

​İmkânsızlık ne kelime, bu apayyrı bir düğüm;

Ne ellerim uzanır göğsüne, ne de zaman durur.

Bir yanda sonbahar üşütmesi, bir yanda kış ayazı,

İçimde kopan fırtınayı kimse bilmez, kimse duymaz.

​Ve ne şarap gerek bu masada, ne bir yudum mey,

Senin o saklı hayalin düşer aklıma da birden;

Gözlerinin renginde, o imkânsız bakışınla,

İçmeden sarhoş olur bu garip gönül 

​Ne giden anlar halimden ne kalan sarar yarayı.

Bir Zeytin gözlerin kalır geriye, bir de bu sızı...