İlk Bahara Çok Var

Sonbaharın Ardı Kış

​Yapraklar dökülürken birer birer ömrümden,

Sararıp soluyor içimdeki o eski bahar.

Gözyaşım karışır camdaki yağmur damlalarına,

Adını andıkça içimde bir fırtına kopar.

​Sonbahar bir veda, kış ise apayaz bir sızı,

Ayaz vurur gecenin en derin yerine.

Yaralar açılır, kapanmaz ki zamanla,

Acı çöker sessizce gidenin yerine.

​Şimdi dışarıda kar, içimde dinmeyen bir har,

Ne bir ses ne bir nefes kalmış geride.

Hangi mevsim siler ki bu derin yarayı?

Sonbahar bitti, kış geldi...

Ve acı, en sessiz odama hapsoldu öylece.