Kendini Arayan Adam

KENDİNİ ARAYAN ADAM

Kime durağandır kime şahane

Her günü evle iş ve kahvehane

Böyle yaşıyordu bütün çevremiz

Monoton hayata buldu bahane

Yaşı henüz otuz dokuz-kırkında

Hayalle yaşamak zordur, farkında

Sorumlu olduğu bir aile var

Beş kişinin yaşam yükü sırtında

Uzaktan görünür oldu doruklar

Sabır ve azimle bitti zorluklar

Başarılı geçen okul yılları

Bir meslek sahibi oldu çocuklar

Emeklilik geldi çattı bir anda

Evlat hasretliği başlar o an da

Mal mülk zenginliği olmasa bile

Zenginliği vardı artık zamanda

Yaş elli olmadan hastalık başlar

Kalbi tekledikçe arttı telaşlar

Dert bir iken birden ikiye çıktı

Kulakta yerinden oynadı taşlar

Sonra duygusallık coştukça coştu

Her gün hayalinin peşinden koştu

Sevildi ve sevdi, gerçeği gördü

Ağladıkça gözde kurudu yaşlar

Bazen sevincinden bazen elemden

Adaletsiz dünya, ruhsuz alemden

Kasırgaya döndü içindeki yel

Sözler yağmur gibi düştü kalemden

Yirmi yıl sanatta çok uzun süre

Doğruyu aradı kendine göre

Altı kitabı var kapakta adı

Beyhude akmadı gönülden dere

Ey şiir başkadır ondaki yerin

Düştüğü bu derya bir hayli derin

Coşari, yazdıkça değişti huyun

Unutma! Bu adam senin eserin

26.01.2026/Samsun

İbrahim COŞAR