Online Üye
Online Ziyaretçi
KENDİNİ
ARAYAN ADAM
Kime
durağandır kime şahane
Her
günü evle iş ve kahvehane
Böyle
yaşıyordu bütün çevremiz
Monoton
hayata buldu bahane
Yaşı
henüz otuz dokuz-kırkında
Hayalle
yaşamak zordur, farkında
Sorumlu
olduğu bir aile var
Beş
kişinin yaşam yükü sırtında
Uzaktan
görünür oldu doruklar
Sabır
ve azimle bitti zorluklar
Başarılı
geçen okul yılları
Bir
meslek sahibi oldu çocuklar
Emeklilik
geldi çattı bir anda
Evlat
hasretliği başlar o an da
Mal
mülk zenginliği olmasa bile
Zenginliği
vardı artık zamanda
Yaş elli olmadan hastalık başlar
Kalbi
tekledikçe arttı telaşlar
Dert
bir iken birden ikiye çıktı
Kulakta
yerinden oynadı taşlar
Sonra
duygusallık coştukça coştu
Her
gün hayalinin peşinden koştu
Sevildi
ve sevdi, gerçeği gördü
Ağladıkça
gözde kurudu yaşlar
Bazen
sevincinden bazen elemden
Adaletsiz
dünya, ruhsuz alemden
Kasırgaya
döndü içindeki yel
Sözler
yağmur gibi düştü kalemden
Yirmi
yıl sanatta çok uzun süre
Doğruyu
aradı kendine göre
Altı
kitabı var kapakta adı
Beyhude
akmadı gönülden dere
Ey
şiir başkadır ondaki yerin
Düştüğü
bu derya bir hayli derin
Coşari, yazdıkça değişti huyun
Unutma! Bu adam senin eserin
26.01.2026/Samsun
İbrahim COŞAR
Yazarın
Önceki Yazısı