Nasýl geldim bu dünyaya

Ve ne getirdim avuçlarýmda?

Ne umdum,

Ne buldum söyle,

Ne götüreceðim geriye,

Günün birinde öldüðümde

Rüzgârýn uðultusundan gayrý ne durur ki içimde

Ya da ne kalýr benden geriye?

Bu ömür dedikleri,

Avuçta tutulan su misali

Parmak aralarýmdan sýzýp gitti.

Daha dün,

Güneþ gençliðimden alýrdý ilhamýný,

Bahar benim için kýþýn saltanatýna son verirdi,

Yeryüzü de gökyüzü de bana dar kalýrdý,

Zincirler tutamazdý damarlarýmdaki delikanlýlýðý,

Ulu daðlara yazmaya kalkardým þanýmý.

Oysa bugün,

Kendi izimi topraðýn üstünde bulamýyorum.

Sanki ben hiç gelmemiþim bu dünyaya,

Sanki meydan okumamýþým insanlara,

Daðlara, taþlara, ovalara

Sanki kalbim bir virane,

Gönlüm eski mir misafirhane,

Duygular göçmen kuþlar

Ve sanki hiç yaþanmamýþlar.

Soracaklar, adým gibi biliyorum

“Ne biriktirdin?”

Oysa ben

Acýdan baþka neyi saklayabildim ki?

Kýrýk dökük anýlardan baþka?

Sevinç bile emanet durdu yüzümde,

Gülüþlerim kiralýk birer elbise,

Dünyanýn bu kadar geçici olduðunu nereden bilebilirdim ki?

Elbette etrafýmda insanlar öldü

Ama ben görmedim ki…

Hesap günü dedikleri o büyük susuþta

Herkes kendi gölgesiyle baþ baþa kalacak,

Yaptýklarým, yapmadýklarým

Ve yapamadýklarým bir bir sýralanacak.

Ne dost sesi,

Ne sevdiklerin þefkatli gülümsemesi,

Hayattayken de varlardý sanki,

Sadece yüreðimin çýrýlçýplak hali.

Diyecekler belki:

“Sevdin mi dünyayý?”

Nasýl sevebilir ki insan var olmayaný?

Acýtaný ve kanataný?

Altýnlarým olmadý,

Altýn hesaplarým da,

Ama içimde altýn kadar aðýr bir özlem taþýdým

Omuzlarýmda.

Saraya girmedim,

Yitirdim kendimi karanlýk maðaralarda,

Kalabalýklar içinde adým anýlmadý,

Tek servetim yalnýzlýðýmdý.

Þimdi dönüp bakýyorum da

Bunca telaþ, bunca kavga,

Hepsinin sebebi bir lokma,

Bir hýrka.

Oysa insan

Sýðabilir daracýk bir mezara

Ve sýðmaz koca sonsuzluða.

Ben boþ geldim bu dünyaya,

Kimsesizliði de gördüm yoksulluðu da,

Ötelendim ve yaþadým yoksunluðu da

Ama boþ gidiyorum sanmayýn,

Yüreðimde kadim bir dua,

Dilimde bir yakarýþ yaratýcýya

Ve kalbimde kimsenin görmediði bin bir secde var.

Sorarlarsa:

“Dünyada kimin vardý?”

Diyeceðim ki:

Bir kalp atýþý kadar yakýn,

Bir nefes kadar gizli

Tek bir sevdam vardý

Ve hiçbir dünya malý onu satýn alamazdý,

Çünkü

O bu dünyanýn malý deðildi,

Asýrlarca sinemde belirdi;

Ýman.