Ay Işığına Dair Bir Ağıt

gece sana benzerdi
alaca ve ısıtan
pencereden içeri sızan bir ay ışığı gibi
dokunduğunda alevlenen

sen konuştuğunda
odadaki saatler geri yürürdü
ve ben zamanın mezar taşlarına
adını kazıdım gizlice

“beni sev,” demiştin
“çünkü sevgi de ölür,
ve en güzel ölüler
en çok sevilenlerdir”

yaşmağının gölgesinde yüzün
yarı dünya, yarı öte taraf
bakmaya doyamadığım
ama baktıkça kaybolduğum

bir gece
rüzgâr adını söndürdü dudaklarımdan
gözlerin çekildi karanlığa
ve ben yalnız kaldım
nabzı durmuş bir aynayla

şimdi seni
toprağın altında değil,
kalbimin çürüyen odalarında taşıyorum

çünkü aşk
bir mezarı içten içe aydınlatan
son kandildir